Μετά από αναδιοργανώσεις και περικοπές, έχουμε την αίσθηση ότι οι άνθρωποι που είχαν την «τύχη» να μείνουν πίσω, θα αισθάνονται ανακουφισμένοι και περισσότερο δεσμευμένοι με την εταιρεία. Δυστυχώς, συχνά, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Οι «επιζήσαντες» μπορεί να αισθάνονται αποξενωμένοι, ένοχοι, θυμωμένοι και περισσότερο καχύποπτοι και δύσπιστοι προς τον εργοδότη και ειδικότερα προς τη «διοίκηση». Πολλοί αισθάνονται και εγκλωβισμένοι κάνοντας «μυστικά» πλάνα παραίτησης μόλις ανοίξει η αγορά και υπάρξουν και πάλι ευκαιρίες. Εντωμεταξύ, η απόδοσή τους πέφτει και το κλίμα εσωτερικά «βαραίνει»…

Το φαινόμενο αυτό έχει ονομαστεί ως «σύνδρομο των επιζήσαντων» (survivor syndrome) και περιγράφεται ως το «σωματικό και ψυχολογικό αντίκτυπο των περικοπών στους εργαζομένους, που δεν έχασαν την εργασία τους, στους κόλπους ενός οργανισμού». Περιλαμβάνει αντικρουόμενα συναισθήματα, όπως: «γιατί αυτός και όχι εγώ…», «κι αν είμαι ο επόμενος…», «αν είχαν διώξει και μένα θα ήταν καλύτερα…» κ.ά.

Σχετικές έρευνες από το IRS Employment Review σε 116 εργοδότες και ένα σύνολο εργαζομένων που έφτανε τους 425.000, έδειξαν πως το σύνδρομο αυτό μπορεί να έχει ένα ισχυρό αντίκτυπο σε έναν οργανισμό σε σημείο τέτοιο που να μηδενίζει οποιοδήποτε οικονομικό «όφελος» μπορεί να προέκυψε από τις περικοπές καθώς μειώνει την απόδοση, αυξάνει τις απουσίες των εργαζομένων λόγω ασθένειας ή και στρες, επηρεάζει δραματικά το ηθικό των ανθρώπων και κατ’ επέκταση οδηγεί τους ανθρώπους να αισθάνονται λιγότερο παρακινημένοι.

Η επικοινωνία κάνει τη διαφορά
Τρεις από τις καλύτερες πρακτικές αντιμετώπισης είναι επικοινωνία, επικοινωνία, και… επικοινωνία. Έχει αποδειχθεί πως η συχνή, ανοιχτή, διαφανής επικοινωνία από την ανώτατη διοίκηση και τους επικεφαλής τμημάτων, κάνει τη διαφορά. Πολλές φορές, από «φόβο» ή επειδή αισθανόμαστε πως δεν έχουμε όλη την πληροφόρηση ή δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τις ερωτήσεις, αποφεύγουμε να δούμε στα μάτια τους ανθρώπους μας και να τους μιλήσουμε ακριβώς για αυτά που συμβαίνουν, την ίδια στιγμή που συμβαίνουν. Κι όμως… αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να είμαστε παρόντες… που πρέπει να βγούμε μπροστά.

Ο ανθρώπινος νους επειδή εξ΄ορισμού αντιδρά στην ασάφεια, την αβεβαιότητα και σε οτιδήποτε δεν ξέρει ή δεν καταλαβαίνει, θα δώσει ο ίδιος τη δική του ερμηνεία… Μπορούμε να το προλάβουμε δίνοντας στους εργαζομένους τη «σωστή» πληροφόρηση. Έτσι, θα αποφύγουν να κάνουν οι ίδιοι σενάρια τα οποία ενδεχομένως να μην είναι αληθή ή να μπαίνουν σε μία ρότα σκέψης του «τι θα γίνει εάν…». Στη συνέχεια, με την παραπάνω προϋπόθεση, θα μπορέσει να ξαναχτιστεί και η σχέση εργοδότη και εργαζομένων για να διαλυθούν τα σύννεφα καχυποψίας και δυσπιστίας.