Μερικοί από τους μεγαλύτερους στοχαστές, επιχειρηματίες και αποκαλούμενους «guru» πρεσβεύουν την απαλλαγμένη από στεγανά και προκαταλήψεις επικοινωνία και μάλιστα αν είναι δυνατόν με ετερόκλητα πλήθη.

Πιο συγκεκριμένα, υποστηρίζουν ότι η επαφή με ανθρώπους εντός ή εκτός εργασιακού περιβάλλοντος, που όμως έχουν εντελώς διαφορετικές ασχολίες, εμπειρίες και επαγγελματικά ενδιαφέροντα μπορεί να γίνει ένα πρώτης τάξεως «ερέθισμα» για out of the box σκέψεις, δημιουργικότητα και γιατί όχι καινοτομία. Αλλά για μένα η στάση αυτή αποτελεί και μια αντιρατσιστική δήλωση σε κοινωνικό και ιεραρχικό επίπεδο.

Σε μια τέτοια επαφή, αν και ομολογώ χωρίς την παραπάνω στοχευμένη πρόθεση, οφείλω τον τίτλο του παρόντος κειμένου. «Πνευματικός» πατέρας είναι ο Αθανάσιος Σέμογλου, Αναπληρωτής καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας & Τέχνης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχα μαζί του αναφορικά με τον ορυμαγδό…ε, συγνώμη, με την κατάσταση που επικρατεί γενικά στην Ελλάδα και ειδικότερα στο επιχειρηματικό γίγνεσθαι και αναφερόμενοι σε αδικίες, παραβλέψεις και ανισότητες, με τις λέξεις «Απόβλητοι» και «Θεοπρόβλητοι» έβαλε σε ένα εξαιρετικό λεκτικό πλαίσιο ποικίλα θέματα που αφορούν την ανισότητα και τις αδικίες που επικρατούν στην εργασία, την κοινωνία αλλά και τον κόσμο.

Τα θέματα της αποδοχής της διαφορετικότητας, της ύπαρξης δικαιοσύνης και ίσων ευκαιριών για όλους σε ένα εργασιακό περιβάλλον, δεν είναι απλά προαπαιτούμενο για την εύρυθμη λειτουργία ενός οργανισμού και για την αύξηση της παραγωγικότητας, όπως θα διαβάσετε σε σχετικό αφιέρωμα που φιλοξενείται στο τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας. Είναι δείγμα εταιρικής κουλτούρας αλλά και πολιτισμού με το πρόσθετο όφελος ότι μπορεί να δώσει λύσεις σε πνευματικά αδιέξοδα.

Οι «Απόβλητοι» και «Θεοπρόβλητοι» ενός οργανισμού δεν ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας αλλά αποτελούν μια πραγματικότητα που δυσχεραίνει την επικοινωνία, τροχοπεδεί τις ουσιαστικές σχέσεις και στερεί τη σύμπραξη που μπορεί να οδηγήσει σε εξαιρετικά αποτελέσματα. Ανάμεσα στους πολλαπλούς και καθοριστικούς ρόλους που διαδραματίζουν τα στελέχη HR, ποια ήταν η τελευταία φορά που κάποιο στέλεχος έστρεψε το βλέμμα του στη βάση της ιεραρχικής πυραμίδας όχι για να τακτοποιήσει μια εργασιακή εκκρεμότητα αλλά για να εμπνευστεί; Ή πότε προέτρεψε ένα υψηλόβαθμο εργαζόμενο να συζητήσει με το άτομο που είναι υπεύθυνο για την καθαριότητα του κτιρίου;

«Έχω ένα όνειρο»…οι «Απόβλητοι» και οι «Θεοπρόβλητοι» να απαντώνται μόνο σε κείμενα για τη μελέτη της βυζαντινής αρχαιολογίας.