Κοινωνικά και υπηρεσιακά κριτήρια επιβάλλει ο Άρειος Πάγος στις απολύσεις που γίνονται λόγω οικονομοτεχνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει μία επιχείρηση, κρίνοντας ότι πρέπει καταρχήν να προστατεύονται οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, οι αρχαιότεροι στην υπηρεσία, όσοι έχουν περισσότερα οικογενειακά βάρη και αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα

Το ανώτατο δικαστήριο δέχεται ότι όταν ο εργοδότης καλείται να επιλέξει ποιους θα απολύσει, οφείλει να λάβει υπόψιν του τα κοινωνικά και υπηρεσιακά κριτήρια με σύγκριση μεταξύ των απασχο-λουμένων, ώστε να απομακρύνει εκείνον που έχει μικρότερη προϋπηρεσία και ηλικία (γιατί είναι ευκολότερο να βρει εργασία) και λιγότερα οικογενειακά βάρη.

Προχωρώντας ακόμα περισσότερο τη νομολογία, γύρω από τις απολύσεις που οφείλονται σε οικονομοτεχνικούς λόγους και στην αναδιάρθρωση μιας επιχείρησης, ο ΑΠ προστατεύει τον μεγαλύτερο και αρχαιότερο σε υπηρεσία, ακόμα και αν υστερεί σε τυπικά προσόντα απέναντι στους νεότερους συναδέλφους του, καθώς κρίνει ότι η διαφορά προσόντων ισοσταθμίζεται λόγω της αρχαιότητας και των οικογενειακών βαρών, με συνέπεια να θεωρείται καταχρηστική η απομάκρυνση του μεγαλύτερου σε ηλικία και σε βάρη (λόγω οικογένειας, παιδιών κ.λπ.).

Παράλληλα, ο ΑΠ δέχθηκε ότι τα δικαστήρια δεν μπορούν να ελέγξουν την αναδιοργάνωση υπηρεσιών και τη μείωση προσωπικού που επιβάλλουν οι οικονομικές συνθήκες. Ελέγχουν όμως, αν η απόλυση ως έσχατο μέσο αντιμετώπισης των προβλημάτων της επιχείρησης έγινε με αντικειμενικά κριτήρια, σύμφωνα με την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη. Όταν παραλείπει να συνεκτιμήσει τα κριτήρια αυτά, η απόλυση ακυρώνεται ως καταχρηστική και οφείλονται μισθοί υπερημερίας.