Εναλλακτικό παραμύθι για νεαρούς ενήλικες, από μια ώριμη παραμυθού.

«…Σας κάλεσα απόψε εδώ για να κατεβάσουμε ιδέες και να σκεφτούμε όλοι μαζί λύσεις για το μεγάλο πρόβλημα της πληθυσμιακής αύξησης των ανθρώπων μέσα στην περιοχή μας», ανακοίνωσε ο Ντάρμουθ καθισμένος αναπαυτικά στα δυο του πόδια, πάνω στο μαλακό χορτάρι που φύτρωνε άφθονο σ’ αυτό το ξέφωτο του δάσους.

Παρακολουθούσε σοβαρά όλη την αγέλη ελεφάντων να κάθεται κυκλικά, με πρώτη και καλύτερη δίπλα του την ηλικιωμένη Κόρα, απέναντί του τη νεαρότερη ενήλικη Μάτα, μαζί με όλους τους άλλους που κοιτάζονταν μεταξύ τους και απορούσαν για το νόημα αυτής της μάζωξης. Η αμφιβολία στο βλέμμα τους ήταν έκδηλη γιατί δεν μπορούσαν να καταλάβουν πώς δώδεκα ελέφαντες θα κατάφερναν να βρουν λύσεις σε ένα πρόβλημα που διαρκώς μεγάλωνε και διαρκούσε από πριν ακόμα γεννηθούν οι προγιαγιές και οι προπαππούδες τους.

«Λοιπόν», συνέχισε ο Ντάρμουθ, «για να εντοπίσουμε την κατάλληλη λύση θα χρησιμοποιήσουμε την τεχνική του “καταιγισμού αυθόρμητων ιδεών” ή αλλιώς, το “brainstorming”.

Για να εφαρμοστεί αυτή η τεχνική πρέπει να ακολουθήσουμε τους παρακάτω κανόνες:
1. Κατά τη διάρκεια της σύσκεψης, απαγορεύεται η κάθε είδους κριτική για τις ιδέες των συνομιλητών μας, όπως σχόλια, μορφασμοί, σηκώματα προβοσκίδας, αέρισμα αυτιών.
2. Κάθε μέλος της αγέλης θα ενθαρρύνεται να εκφράζει ελεύθερα και απεριόριστα σκέψεις και ιδέες. Όσο πιο ασυνήθιστη, προκλητική, αλλόκοτη και άγρια είναι η ιδέα, τόσο το καλύτερο.
3. Η ομάδα μας πρέπει να παράγει όσο το δυνατό περισσότερες ιδέες και επιτρέπεται σε κάθε μέλος να τις συνδυάζει, να τις επεκτείνει ή να τις βελτιώνει.
4. Στο τέλος θα αξιολογήσουμε τις ιδέες και θα διαλέξουμε για εφαρμογή αυτή που θα έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας».

Η ομάδα απέμεινε σκεφτική…Ιδέες; Εμείς; Ποιος θα αρχίσει; Τι να πούμε;

«Για αρχή, θα σας πω εγώ την πρώτη ιδέα και περιμένω από την Κόρα να συνεχίσει, ενώ οι υπόλοιποι θα σκέφτεστε τις δικές σας, χωρίς τους περιορισμούς της λογικής των ελεφάντων. Για παράδειγμα, αν θεωρήσουμε ότι οι καθημερινές λογικές μας σκέψεις είναι κλεισμένες σε ένα κουτί που αυτό είναι το κεφάλι μας, εγώ θέλω να σκέφτεστε έξω απ’ το κουτί, δήλωσε με στόμφο ο Ντάρμουθ και συνέχισε:«Ως πρώτη ιδέα, προτείνω να οχυρώσουμε την περίμετρο του δάσους μας με τεράστιους κορμούς δέντρων που θα ξεριζώσουμε και θα μεταφέρουμε με τις προβοσκίδες μας. Στη συνέχεια θα τους σφηνώσουμε όρθιους τον ένα δίπλα στον άλλο ώστε να κάνουμε ένα δάσος αδιάβατο για τους ανθρώπους.»

«Και γιατί, δεν χρησιμοποιούμε μόνο τα σπασμένα ή ξερά δέντρα του δάσους αντί να ξεριζώνουμε τα γερά; Θα είναι μια ευκαιρία να καθαρίσουμε και να διατηρήσουμε το φυσικό μας περιβάλλον», αντέτεινε η Κόρα.

«Εγώ προτείνω να ανοίξουμε μεγάλα χαντάκια ώστε να οδηγηθεί το ποτάμι σε κυκλική πορεία γύρω από το δάσος και να δημιουργηθεί μια τάφρος, ένα φυσικό κανάλι δηλαδή που θα μας προστατεύει», πρότεινε η Μάτα.

«Ναι, αλλά νομίζω ότι δεν θα αργήσουνε οι άνθρωποι να χτίσουνε γέφυρες για να περνάνε. Μέχρι να πεις φιστίκι θα τις έχουν κατασκευάσει», δήλωσε στοχαστικά ο Κίρμπι.

«Σιγά-σιγά» διέκοψε ο Ντάρμουθ, «πρέπει να αρχίσουμε να γράφουμε τις ιδέες μας, για να τις βλέπουμε όλοι και να μην τις ξεχνάμε. Προτείνω λοιπόν στον Αμαλέντου να αρχίσει να τις ζωγραφίζει στο χώμα με τον ένα του χαυλιόδοντα. Εμπρός, ξεκίνα Αμαλέντου και σχεδίαζε: οχυρό, τάφρος και περιμένω από τους υπόλοιπους την επόμενη ιδέα».

«Εγώ σκέφτομαι» λέει η Μπελίντα, «να ανάψουμε φωτιά και να βάλουμε πάνω της να πυρώσει το μεγάλο καζάνι. Μόλις μπουν οι άνθρωποι στο δάσος θα ψήσουμε ποπ-κορν και όταν αρχίσει το καλαμπόκι να σκάει, αυτοί θα τρομάξουν από τις εκρήξεις και θα φύγουν».


Εντωμεταξύ και ενώ ο Αμαλέντου, με ιδιαίτερη προσήλωση, είχε ήδη αρχίσει να προσθέτει στις άλλες ζωγραφιές ένα καζάνι με ποπ-κορν να σκάνε, πετάχτηκε η Μαγιαμάρ και δήλωσε σοβαρά:

«Μήπως θα ήταν καλύτερα να δοκιμάζαμε να τους φοβίσουμε χορεύοντας όλοι μαζί τσάρλεστον; Κάνουμε τόσο θόρυβο και το έδαφος θα τραντάζεται σα να γίνεται σεισμός. Νομίζω ότι οι άνθρωποι θα το βάλουνε στα πόδια και θα ειδοποιήσουν και τους άλλους να μην ξαναπατήσουν εδώ, γιατί θα νομίζουν ότι υπάρχει μεγάλη σεισμική δραστηριότητα».

Και ενώ ελέφαντες που χόρευαν πήραν τη θέση τους στη ζωγραφιά στο χώμα, ανασηκώθηκε ο Νταρζίνγκ και πρόσθεσε:

«Προτείνω να φτιάξουμε μάσκες με φάτσα λιονταριού και να τις φορέσουμε όλοι. Οι άνθρωποι φοβούνται τα λιοντάρια, πόσο μάλλον τώρα που θα δουν ότι το δάσος μας διαθέτει τα πιο μεγαλόσωμα».

«Εγώ λέω να χρησιμοποιήσουμε σε βάρος τους την τεχνολογία που οι ίδιοι ανακάλυψαν» πετάχτηκε πάλι η Μπελίντα και συνεχίζοντας ανάπτυξε την ιδέα της: «Θα εκτοξεύσουμε νερό με τις προβοσκίδες μας πολύ ψηλά προς τον ουρανό. Το ομαδικό σιντριβάνι νερού θα καταβρέξει το δορυφόρο από πάνω μας, που θα χαλάσει και δεν θα στέλνει εικόνα στους ανθρώπους από το όμορφο δάσος μας. Έτσι αυτοί δεν θα το εντοπίζουν και δεν θα έρχονται. Θα είμαστε αόρατοι για τα συστήματά τους, άρα και για τους ίδιους».

«Καλό αυτό,» δήλωσε ο Σούμπα ενθουσιασμένος, «…αλλά δεν θα κρατήσει για πολύ. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουν ότι χάλασε ο δορυφόρος, θα τον αντικαταστήσουν με καινούργιο και μετά θα γίνουμε πάλι ορατοί με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τη διαδικασία καταβρέγματος. Σκεφτόμενος το παραπάνω, την ανάγκη δηλαδή για μια πιο μόνιμη λύση, μου κατέβηκε η ιδέα να επινοήσουμε ένα ζώο, την Αυγούστα-Μαγκούστα, που θα το εντάξουμε στα είδη προς εξαφάνιση και αφού ανακοινώσουμε ότι τα εναπομείναντα του είδους της κατοικούν στο δάσος μας, αυτό θα ορισθεί ως προστατευόμενη περιοχή και θα απαγορευθεί η διέλευση των ανθρώπων».

«Η ιδέα σου μου φαίνεται υπέροχη, αλλά έχει αρκετή διαδικασία και τρέξιμο και μάλλον θα καθυστερήσει το αποτέλεσμα,» είπε πάλι ο Ντάρμουθ. «Για το λόγο αυτό προτείνω να υιοθετήσουμε ένα συνδυασμό λύσεων, μια άμεση και μια μακροπρόθεσμη. Η λύση του Σούμπα, με την Αυγούστα – Μαγκούστα, φαίνεται πολύ καλή ως μακροπρόθεσμη – αν βέβαια συμφωνείτε και οι υπόλοιποι – γιατί θα κουραστούμε λίγο στην αρχή, αλλά μετά θα απολαμβάνουμε μακάρια ηρεμία για πολλά-πολλά χρόνια χωρίς να κουνάμε βλέφαρο» συνέχισε ο Ντάρμουθ.

«Ναι, ναι, ολέ, γιούπι, γιούπι!!!» συμφώνησαν όλοι με ενθουσιώδεις αλαλαγμούς, αλλά πια θα είναι η άμεση λύση; Αναρωτήθηκαν…

Τότε, σηκώθηκε σοβαρή η Τζίντα, που δεν είχε μιλήσει καθόλου μέχρι τώρα και ανακοίνωσε: «Προχθές διάβαζα στην εφημερίδα των ανθρώπων για τον ιό των χοίρων που τους κάνει να φοβούνται πολύ μήπως κολλήσουν και πεθάνουν. Ο φόβος τους αυτός, μπορεί να γίνει ένα φοβερό όπλο για να τους αντιμετωπίσουμε. Θα διαδώσουμε ότι στο δάσος μας σέρνεται ένας τρομερός ιός, ο ιός των ελεφάντων, που σκορπίζει τον θάνατο στους ελέφαντες και είναι κολλητικός στους ανθρώπους. Όταν βλέπουμε κανέναν άνθρωπο, θα παραπατάμε και μερικοί από μας, οι πιο καλοί ηθοποιοί, θα πέφτουν κάτω με τα πόδια ψηλά και θα παριστάνουν τους ψόφιους. Έτσι θα το βάζουνε στα πόδια από φόβο μην κολλήσουν. Πώς σας φαίνεται;»

«Τέλειο σχέδιο! Πανούργο! Ασύλληπτο! Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί μέχρι τώρα; Ψηφίζεται από όλους! Ομόφωνα!» αναφωνούσαν όλοι και αν μπορούσε ανθρώπου μάτι να τους δει εκείνη την ώρα, θα τους έβλεπε να χορεύουν σαν ομάδα ενωμένοι, πόδι-πόδι, κυκλικά κι ευτυχισμένοι, σ’ ένα ξέφωτο του δάσους γεμάτο σημάδια στο χώμα, που  παρίσταναν καζάνια, δορυφόρους, ανάσκελους ελέφαντες και άλλα πολλά και περίεργα για τη λογική των ελεφάντων …μα και των ανθρώπων!


Επιμύθιο
Οι καινοτόμες ιδέες και λύσεις οδηγούν στη διαφοροποίηση, που πολλές φορές αποτελεί και το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μιας επιχείρησης από τις ομοειδείς της. Η αναζήτηση μιας καινοτομίας μπορεί να αναδυθεί από τα έμπειρα στελέχη της, αρκεί αυτά να βρεθούν μαζί, στο κατάλληλο περιβάλλον, με ειδική καθοδήγηση και να εφαρμόσουν την τεχνική καταιγισμού ιδεών ή brainstorming. Η τεχνική αυτή θα τους οδηγήσει να λειτουργήσουν σαν ομάδα και να σκεφθούν ελεύθερα, χαλαρά και αβίαστα «έξω από το κουτί».

Το κουτί της λογικής, που αυτό-περιορίζει το νου, δημιουργεί οχυρώσεις και εμπόδια και φέρνει ως προφανές το συνηθισμένο, τη μίμηση, το αντίγραφο, αυτό που έχει ξανασυναντήσει. Όταν καταφέρει κανείς να σκεφτεί έξω από όλα αυτά, με τη δύναμη της φαντασίας και της εμπειρίας του μυαλού του, χωρίς κανένα φόβο γελοιοποίησης ή διασυρμού, με ελεύθερη έκφραση και απόλυτη αποδοχή από τα μέλη της ομάδας του, που λειτουργούν ταυτόχρονα, ενισχυτικά και με ανάλογο τρόπο, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εντυπωσιακό, αξιοποιήσιμο και επικερδές.

Από την άλλη πλευρά, η δυναμική μιας ομάδας κατάλληλα επιλεγμένων στελεχών είναι γνωστό ότι ακολουθεί τη μαθηματική σχέση 1+1>2, επιφέρει δηλαδή πολλαπλάσιο αποτέλεσμα από αυτό που θα πετύχαινε το κάθε μέλος της ξεχωριστά. Η τεχνική καταιγισμού ιδεών πρέπει να αποτελεί μόνιμο εργαλείο για τις επιχειρήσεις που επιθυμούν να αξιοποιήσουν στο μέγιστο το ανθρώπινο δυναμικό τους, στα πλαίσια της διαρκούς έρευνας και ανάπτυξης, ώστε να εντοπίζουν την καινοτομία εκείνη, που θα τους φέρνει σε πλεονεκτική θέση στην αγορά.