Καθημερινά στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, συναντάμε τον όρο διαπραγμάτευση, το περιεχόμενο της οποίας αποτελεί η διαδικασία «επικοινωνίας» για τη λήψη κοινά αποδεκτών αποφάσεων από τα εμπλεκόμενα μέρη, που αρχικά είχαν διατυπώσει διαφορετικές θέσεις.

Η επιτυχία της διαδικασίας, εξαρτάται από το εάν ζητήματα ουσίας επιλύονται χωρίς ωστόσο να διαταράσσονται οι προσωπικές σχέσεις αμφότερα. Οι βασικές στρατηγικές που ακολουθούνται σε μία διαπραγμάτευση είναι τρεις: η lose-lose το τελικό αποτέλεσμα της οποίας αφορά την επίλυση της διαφωνίας εις βάρος και των δύο μερών, η win-lose με την επίτευξη συμφωνίας η οποία χαρακτηρίζεται από το κέρδος της μίας πλευράς σε βάρος της άλλης, και τέλος η win-win που αποδεικνύεται ιδιαίτερα επωφελής για όλους.

Σημαίνουσα θέση σε όλη αυτή τη διαδικασία κατέχει συνήθως ο κύριος διαπραγματευτής από κάθε πλευρά – Chief Negotiator – κάποιος που στην περίπτωση σύνθεσης ομάδας διαπραγμάτευσης, διαθέτει τις απαραίτητες ικανότητες και τις γνώσεις εκείνες ώστε να υποστηρίξει πιο δυναμικά τις θέσεις. Εκτός όμως από αυτόν, ουσιαστική συμβολή στα αποτελέσματα έχουν και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, τα οποία με διαφορετικά χαρακτηριστικά και δεξιότητες μπορούν να συμπληρώσουν άριστα το παζλ ικανοτήτων που δημιουργείται και είναι αναγκαίο.

Τι είναι όμως αυτό που διαμορφώνει μία συνεκτική ομάδα με στοχευμένο προσανατολισμό και όραμα, εξασφαλίζοντας επιτυχή αποτελέσματα όχι μόνο σε μία διαπραγμάτευση, αλλά ακόμη και σε ένα εργασιακό περιβάλλον; Συνεργατική συμπεριφορά και συλλογική συνείδηση είναι τα απαραίτητα χαρακτηριστικά που οφείλει να αποκτήσει μία ομάδα, όπως θα διαβάσετε σε επόμενες σελίδες του περιοδικού, ώστε τα συλλογικά αποτελέσματα και όχι η προσωπική αναγνώριση να βρίσκεται στο επίκεντρο των προσπαθειών, με συγκεκριμένες δράσεις να το επιτυγχάνουν άριστα!