Πόσο δύναμη και ανθεκτικότητα μπορούμε να αντλήσουμε από την επαφή με τη φύση; αξιοποιούμε αυτό το φυσικό αντίδοτο ενάντια στο εργασιακό στρες; άραγε, θυμόμαστε ότι είμαστε ένα, ότι είμαστε και εμείς φύση;

Θυμάμαι σαν χτες το εξής περιστατικό: Εταιρεία-πελάτης πραγματοποιούσε διήμερη, διεθνή συνάντηση σε ξενοδοχείο στα νότια προάστια. Η δική μου συμμετοχή ήταν με ένα τρίωρο workshop με θέμα την επικοινωνία. Φτάνοντας, αντίκρισα μέσα σε μία αίθουσα με λίγο φυσικό φως ανθρώπους κουρασμένους, που είχαν ακούσει παρουσιάσεις επί παρουσιάσεων. Δεν μου πήγαινε η καρδιά να μείνουμε μέσα! Κάνοντας μία βόλτα στους κήπους του ξενοδοχείου, βρήκα ένα υπέροχο σημείο με πεύκα. Με τη σύμφωνη γνώμη της manager, ρωτήσαμε την ομάδα αν θα ήθελε να κάνουμε το workshop έξω, χωρίς υπολογιστή και διαφάνειες. Και τα 16 άτομα είπαν «ναι!». Έτσι, βρεθήκαμε καθισμένοι στη ζεστή γη, να γειωνόμαστε και παράλληλα να απογειωνόμαστε, ακούγοντας τους φυσικούς ήχους, απολαμβάνοντας τη μυρωδιά των πεύκων και βλέποντας τον ουρανό.

Με τους γρήγορους, συχνά φρενήρεις, ρυθμούς που ζούμε και τις απαιτήσεις της σύγχρονης εργασιακής ζωής, συμπεριλαμβανομένων των αυστηρών προθεσμιών, των πολλών ωρών εργασίας και της συνεχούς συνδεσιμότητας, επιβαρύνονται η ψυχική και η σωματική μας υγεία. Ωστόσο, υπάρχει ένα ισχυρό γιατρικό που το βρίσκουμε γύρω μας απλόχερα – προς το παρόν τουλάχιστον – και αυτό είναι η Φύση! Είναι ενδιαφέρον ότι, από τους ανθρώπους που ζουν εκτός πόλεων, η λέξη Φύση δεν χρησιμοποιείται. Μιλάνε για το ποτάμι, το δάσος, το βουνό, το δέντρο, το ρυάκι, συγκεκριμένα δέντρα, συγκεκριμένα ποτάμια, τα ονοματίζουν. Η επαφή με όλα αυτά τα φυσικά στοιχεία καταπραΰνει το μυαλό, το σώμα και την ψυχή μας. Είτε πρόκειται για μία βόλτα σε ένα καταπράσινο δάσος, είτε για μία χαλαρή πεζοπορία στα βουνά, είτε για λίγα λεπτά επαφής με τον ήλιο στο μπαλκόνι. Οι εικόνες, οι ήχοι και οι μυρωδιές του φυσικού κόσμου έχουν ηρεμιστική επίδραση στο νευρικό μας σύστημα, βοηθώντας στη μείωση των επιπέδων κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες. Έρευνες έχουν δείξει ότι η παραμονή σε χώρους πρασίνου μπορεί να οδηγήσει σε μείωση του καρδιακού ρυθμού, μείωση της αρτηριακής πίεσης και βελτίωση της διάθεσης.

Επιπλέον, η Φύση, με τον ήπιο ρυθμό που τη διέπει, προσφέρει μία υπέροχη ανάπαυλα από τη συνεχή διέγερση που προκαλεί η τεχνολογία. Στη σημερινή ψηφιακή εποχή βομβαρδιζόμαστε με μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ειδοποιήσεις και μια ατελείωτη ροή πληροφοριών. Όταν δραπετεύουμε στην ηρεμία της Φύσης, μας δίνεται η ευκαιρία να αποσυνδεθούμε, να αφεθούμε πλήρως στο εδώ και τώρα, επιτρέποντας στο μυαλό μας να ξεκουραστεί και να επαναφορτιστεί. Και όσο ασκούμαστε σε αυτό το «άφημα», τόσο μας γλυκαίνει και το αναζητάμε! Η επαφή με τη Φύση, ευνοεί, επίσης τη δημιουργικότητα και τη διανοητική διαύγεια. Διόλου τυχαίο ότι καλλιτέχνες όλων των εποχών έστηναν το εργαστήριό τους σε φυσικά τοπία! Μελέτες έχουν δείξει ότι η παραμονή στην ύπαιθρο ενισχύει τις γνωστικές λειτουργίες, βελτιώνει τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων και τονώνει τη δημιουργικότητα. Είτε πρόκειται για το απαλό θρόισμα των φύλλων στον άνεμο, είτε για τον ήχο των κυμάτων που σκάνε στην ακτή, η Φύση διεγείρει τις αισθήσεις μας με τρόπο που εμπνέει.

Επιπλέον, το βλέμμα προς τον ορίζοντα προσφέρει μία αίσθηση προοπτικής που συχνά λείπει από το περιβάλλον υψηλής πίεσης του εργασιακού χώρου. Όταν βυθιζόμαστε στο φυσικό κόσμο, μας υπενθυμίζεται η απεραντοσύνη και η ομορφιά του Κόσμου, θέτοντας τους καθημερινούς στρεσογόνους παράγοντες στο σωστό πλαίσιο. Είτε ατενίζουμε τον έναστρο νυχτερινό ουρανό, είτε στεκόμαστε στην άκρη ενός πανύψηλου βράχου, η Φύση έχει τον τρόπο να δείχνει το δρόμο προς το Όλον, προς το Σύμπαν. Αυτή η αίσθηση της προοπτικής, μας βοηθάει να προσεγγίσουμε την καθημερινότητα με μεγαλύτερη ψυχραιμία και ανθεκτικότητα, γνωρίζοντας ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε είναι απλώς μία κουκκίδα στο ευρύτερο μωσαϊκό της Ζωής.