Οι εταιρείες επενδύουν σε προγράμματα ευεξίας, αλλά ένα σημαντικό κομμάτι παραμένει ανεκμετάλλευτο: η αυθεντική σύνδεση με τους εργαζόμενους που θα γεφύρωνε το χάσμα μεταξύ προθέσεων και υλοποίησης. Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε τι σημαίνει εταιρική φροντίδα;

Στο σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον, η αύξηση της παραγωγικότητας, η βελτίωση της εργασιακής κουλτούρας και η προώθηση της προσωπικής ανάπτυξης και ευεξίας των εργαζομένων είναι ζωτικής σημασίας τόσο για την επιτυχία όσο και για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων. Αναμφίβολα, ο πολυτιμότερος πόρος που οι οργανισμοί έχουν για να αποδώσουν αποτελεσματικά και να διατηρήσουν την επιχειρησιακή ανθεκτικότητα στις δυναμικές των προκλήσεων αλλά και των κρίσεων είναι ο ανθρώπινος παράγοντας.
Στο πλαίσιο αυτό, πρωτεύον ζήτημα αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο ο κάθε οργανισμός καταφέρνει να παρακινήσει το ανθρώπινο δυναμικό του. Σημαντικό ρόλο, μάλιστα, στην παρακίνηση των εργαζομένων διαδραματίζει και η οργανωσιακή κουλτούρα που διαμορφώνεται στο οικοσύστημα της εταιρείας, το σύστημα δηλαδή των αξιών, αρχών και κανόνων που επηρεάζει έμμεσα ή άμεσα όσους εργάζονται σε αυτή.

Παρότι η διοίκηση του οργανισμού ή της εταιρείας εκφράζει καλή πρόθεση ώστε να εφαρμόσει ή εκπονήσει σχετικές στρατηγικές για την ενίσχυση του κύριου πυλώνα της ευεξίας μέσω της ανάπτυξης και εμψύχωσης των εργαζομένων, εν τέλει διαμορφώνεται ένα παράδοξο όσον αφορά στην αποδοχή των προγραμμάτων ευεξίας από τους εργαζόμενους.
Δυστυχώς, η έντονη προσπάθεια ένταξης των εργαζομένων σε μονοδιάστατα προγράμματα ευεξίας (top-down), όπου ενισχύεται μόνο η εταιρική παρουσίαση και η προώθηση στρατηγικών χωρίς να υπάρχουν στοχευμένες δέσμες δράσεων που να αφορούν στην παρακίνηση και εμψύχωση, μειώνει τη θέληση για ενεργή συμμετοχή από τους εργαζόμενους (bottom-up). Μία μονοδιάστατη προσέγγιση, ενισχύει την πεποίθηση, από τη μεριά των εργαζομένων, ότι τα προγράμματα ευεξίας δε προκύπτουν από το εγγενές ενδιαφέρον της διοίκησης αλλά εξυπηρετούν ένα ακόμα check-box στην ενίσχυση του εταιρικού brand.

Η υφιστάμενη κατάσταση αποτυπώνεται στο γεγονός, ότι οι εργαζόμενοι δεν εμπνέονται να υιοθετήσουν το όραμα της εταιρείας, ούτε μπορούν να παρακινηθούν με χρηματικά κίνητρα. Η προηγούμενη πραγματικότητα όπου όλοι στον οργανισμό ή την εταιρεία ενθαρρύνονταν με τον ίδιο τρόπο να ακολουθήσουν το όραμα, δεν έχει πλέον την ίδια αποτελεσματικότητα. Αναπόφευκτα, προκύπτει σοβαρό έλλειμα τόσο για την παρακίνηση των εργαζομένων όσο και για τα παρεχόμενα κίνητρα που αδυνατούν να εμπνεύσουν την συνεισφορά τους στο όραμα της εταιρείας. Παράλληλα, και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι νιώθουν ως απλοί παρατηρητές των εξελίξεων χωρίς διάθεση για περαιτέρω προσπάθεια ή συμμετοχή σε όποια εταιρική πρωτοβουλία.
Αυτό το έλλειμα πυροδοτεί την ανάγκη για την καλλιέργεια και την ανάπτυξη δυναμικών εμπιστοσύνης μεταξύ των δομών της εταιρείας αλλά και σε μεγαλύτερο, αναγκαίο βαθμό, μεταξύ των ομάδων εργαζομένων. Με αυτό τον τρόπο ενσωματώνεται η επιθυμητή διάσταση που δημιουργεί το κλίμα φροντίδας μεταξύ των δομών της εταιρείας (από τα υψηλά επίπεδα ιεραρχίας προς τα χαμηλά επίπεδα και αντίστροφα).

Το κλειδί για την αντιμετώπιση του παραδόξου είναι η δημιουργία μίας νέας κουλτούρας εταιρικής φροντίδας προς τους εργαζομένους. Αυτή η πρωτοποριακή προσέγγιση απαιτεί στοχευμένες δράσεις που θα ενισχύσουν έμπρακτα το συναίσθημα της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, καλύπτοντας τόσο την κατεύθυνση από την κορυφή προς τη βάση, όσο και το αντίστροφο (top down & bottom up corporate hierarchy).
Ο στόχος είναι η ανάπτυξη μίας νέας εταιρικής κουλτούρας που θα διαπνέεται από την έννοια της φροντίδας προς τους εργαζομένους (Corporate Culture of Care), ενισχύοντας την αίσθηση δέσμευσης και πιστότητας των εργαζομένων προς την εταιρεία και παράλληλα, προάγοντας την ευημερία και την ενίσχυση της παραγωγικότητας στον χώρο εργασίας.

Συντάκτρια του άρθρου “Επαναπροσδιορίζοντας την ευεξία στο εταιρικό περιβάλλον” είναι η κα Φαίη Βασιλειάδου, CSO της Wellics.

Μάθετε περισσότερα για την Wellics, Employee Wellbeing Platform στο  www.wellics.com  και στο [email protected]