Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, σημάδεψε μία ολόκληρη εποχή, έγινε μύθος, σύμβολο, ταινία, και υπήρξε το δεξί χέρι του Φιντέλ Κάστρο, του ανθρώπου που άλλαξε για πάντα τις ισορροπίες δυνάμεων στη Λατινική Αμερική και όχι μόνο.

Πάνω από όλα όμως ο Τσε, ήταν αντάρτης, ο οποίος κέρδισε πολλές μάχες (Κούβα, Κονγκό, Βολιβία) συνήθως με μια χούφτα άντρες (και γυναίκες), υποσιτισμένους, άυπνους, άπλυτους, ντυμένους με κουρέλια, οι οποίοι δεν έμεναν στο ίδιο σημείο περισσότερο από λίγες ώρες και των οποίων η συμπλοκή με τον εχθρό κρατούσε συνήθως λίγα λεπτά.

Και εδώ, ο «Ανταρτοπόλεμος», γίνεται πιο χρήσιμος σαν εγχειρίδιο επιβίωσης στην ελληνική αγορά από βιβλία που έχουμε καλύψει στο παρελθόν, όπως η Τέχνη του Πολέμου (που καταπιάνεται με τις τεράστιες στρατιές της αρχαίας Κίνας), ο Ηγεμόνας (που πραγματεύεται πολιορκίες στα κάστρα του μεσαίωνα) και το Περί Πολέμου (που σημείο αναφοράς έχει τις επικές εκστρατείες την εποχή του Ναπολέοντα).

Πρωτίστως, ο αντάρτης είναι κοινωνικός μεταρρυθμιστής. Συμμαχεί και εξασφαλίζει στήριξη από τους λιγότερο προνομιούχους (αγρότες, κτηνοτρόφους κ.λπ.) και έχει ως όραμα μία αξιοκρατική, δίκαιη και πλουραλιστική κοινωνία. Για μία εταιρεία αυτό, σημαίνει πως κάθε στέλεχος έχει αυξημένη αίσθηση όχι μόνο σημαντικότητας αλλά και ευθύνης, ένα όραμα το οποίο υπερβαίνει την κερδοφορία της εταιρείας (το οποίο παραδόξως έχει αποδειχτεί πως παίζει θετικό ρόλο σε αυτήν) και εμπιστεύεται την αξιοκρατία και την πειθαρχία. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, πως ο Γκεβάρα πολλές φορές χωρίς δισταγμό είχε εκτελέσει, ακόμα και ο ίδιος, αντάρτες οι οποίοι είχαν σπάσει τον κώδικα ηθικής και δεοντολογίας.

Η δεύτερη και σχεδόν εξίσου σημαντική αρχή, είναι πως ο αντάρτης πρέπει να διαλέγει αυτός τον τόπο, τις περιστάσεις και το χρόνο της επίθεσης και να μην κινείται εάν δεν γνωρίζει πως μπορεί να κερδίσει. Το μήνυμα για τα στελέχη είναι πως τίποτα δεν πρέπει να μένει στην τύχη και πως ο κάθε πόρος είναι σημαντικός, και πρέπει να το σεβαστούμε.

Το τελευταίο κομμάτι που θέλω να ξεχωρίσω είναι αυτό του ψυχολογικού πολέμου. Οι αντάρτες του Τσε, συνήθιζαν να σκοτώνουν την εμπροσθοφυλακή του εχθρού και να αποχωρούν. Αυτό ως αποτέλεσμα είχε να μη θέλει κανείς να βρίσκεται εκεί. Θα αφήσω τον καθένα από εσάς να ερμηνεύσει πως μπορεί να το αξιοποιήσει αυτό στις καθημερινές του «επιχειρήσεις».