«Θα έπρεπε, από εδώ και μπρός οι άνθρωποι (μιλάω για τις πλούσιες χώρες) να δεχτούν ένα αξιοπρεπές, αλλά λιτό βιοτικό επίπεδο και να παραιτηθούν από την ιδέα ότι ο κεντρικός στόχος της ζωής τους είναι να αυξάνεται η κατανάλωσή τους κατά 2 με 3% το χρόνο. Για να το δεχτούν αυτό, θα έπρεπε κάτι άλλο να δίνει νόημα στη ζωή τους. Αυτό το άλλο είναι η ανάπτυξη των ανθρώπων, αντί για την ανάπτυξη των σκουπιδο-προϊόντων» «Η Άνοδος της Ασημαντότητας», Kορνήλιος Καστοριάδης

Σύμφωνα με μελέτη του WWF, υπερβαίνουμε παγκοσμίως τη χρήση φυσικών πόρων κατά 20%. Δεδομένου ότι 20% του δυτικού κόσμου χρησιμοποιεί 80% των φυσικών πόρων, εάν ο πληθυσμός αυξηθεί κατά 50%, για να χρησιμοποιεί όλος ο παγκόσμιος πληθυσμός πόρους, όπως στο δυτικό κόσμο, θα χρειαζόμαστε… 7.2 πλανήτες. Καθώς είναι ιδιαίτερα απίθανο να βρούμε άλλους 6.2 πλανήτες, θα πρέπει μάλλον να κινηθούμε επαναστατικά και όχι βελτιωτικά.

Με έκπληξη λοιπόν διάβασα πρόσφατα ένα αρνητικό σχόλιο σε εφημερίδα, ότι η εξοικονόμηση ενέργειας το 2010 σε σχέση με το 2005, έφτασε στην Ελλάδα τις 9,24 τεραβατώρες, ενώ εθνικός στόχος ήταν μόλις 5,1. Μήπως δεν είναι κακό να καταναλώνουμε λιγότερο, αλλά να μην βλέπουμε ότι στη Χώρα μας αναγκαζόμαστε να κάνουμε κάτι, το οποίο και ο υπόλοιπος Δυτικός Κόσμος θα αναγκαστεί να κάνει: να μειώσει δραστικά την κατανάλωση;

Όπως έλεγε ο Αϊνστάιν «τρέλα είναι να κάνεις συνεχώς το ίδιο πράγμα, πιστεύοντας ότι το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό».

Υπό το πρίσμα αυτό, είτε θα μετατραπούμε σε ένα απέραντο φρενοκομείο, είτε θα σκεφτούμε έξω από τα συνηθισμένα.

Γιατί πώς να εξηγήσει κανείς ότι Κυβερνήσεις και Επιχειρήσεις κάνουν επαναληπτικά τα ίδια πράγματα (αυξήσεις φόρων, απολύσεις προσωπικού, επιβάρυνση φορολογούμενων), περιμένοντας ότι αυτή τη φορά, θα έρθει η ανάπτυξη, θα έρθουν οι πελάτες, θα είναι το αποτέλεσμα διαφορετικό; Eνα απλό παράδειγμα: πριν αρκετά χρόνια σε μία αξιολόγηση που διεξαγάγαμε στην Αγγλία, η υπό αξιολόγηση εταιρεία είχε αναγκαστεί να περικόψει το budget της κατά 40%.

Αντί όμως να μειώσει το ποσό της εκπαίδευσης κατά 40%, έκανε κάτι πιο προοδευτικό και καινοτόμο: επένδυσε 40% του budget σε εκπαίδευση για τη μείωση κόστους.

Εάν ως πολιτικοί, ως επιχειρηματίες, ως εργαζόμενοι, ως διοικητικοί, ως Έλληνες ήμασταν πιο προοδευτικοί και είχαμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ίσως να βλέπαμε την κατάσταση στην οποία έχουμε υπεισέλθει ως μία χρυσή ευκαιρία να δείξουμε το δρόμο του μέλλοντος στον υπόλοιπο Κόσμο, να γινόμασταν, ακόμη και υπό τις συνθήκες αυτές και έστω σε έναν τομέα, το παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή.

Για τις ερωτήσεις σας: [email protected].