Οι μνημονιάκες ρυθμίσεις στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του κρατικού μηχανισμού επέφεραν ραγδαίες αλλαγές στο εργατικό δίκαιο και στόχευσαν, μεταξύ άλλων, στους εισπρακτικούς μηχανισμούς της χώρας. Στο πεδίο του εργατικού δικαίου αυτό μεταφράστηκε στην ανάγκη της καθολοκληρίαν βελτίωσης των μέσων είσπραξης των ασφαλιστικών εισφορών από τον εργοδότη.

Οι νέες ρυθμίσεις πάνω στο ζήτημα αυτό κινούνται σε δύο παράλληλους άξονες.·Από τη μία, κάνουν πιο ευέλικτη για τον εργοδότη την υποχρέωση του να καταβάλλει τις νόμιμες εισφορές και από την άλλη θέτουν σε πιο αυστηρή βάση την ποινική του ευθύνη για τυχόν μη καταβολή αυτών.

Τους πιο ευέλικτους τρόπους, λοιπόν, με τους οποίους μπορούν οι εργοδότες που οφείλουν στον ασφαλιστικό φορέα, να ρυθμίσουν τις καθυστερούμενες ασφαλιστικές εισφορές τους, ρυθμίζει η λεγόμενη διαδικασία της «Νέας Αρχής», ενώ η πιο αυστηρή ποινική ευθύνη προκύπτει από την επανεξέταση του ποινικού αδικήματος της μη καταβολής των εκ του νόμου προβλεπόμενων ασφαλιστικών εισφορών προς τον ασφαλιστικό φορέα.

Η ευελιξία στην καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών για τον εργοδότη συνίσταται καταρχήν στη δυνατότητα για ρύθμιση των καθυστερούμενων οφειλών αλλά και στην εφεξής διευκόλυνση της πληρωμής των μελλοντικών εισφορών. Συγκεκριμένα, ως και 50% ανέρχεται το ποσοστό έκπτωσης για καθυστερούμενες οφειλές, στους εργοδότες που θα υπαχθούν στη νέα απλοποιημένη και καθόλα χρήσιμη διαδικασία, καλούμενη ως «Νέα Αρχή».

Άλλωστε, προς τον άξονα της ευελιξίας κινείται και η ρύθμιση κατά την οποία για λόγους διευκόλυνσης και προσαρμογής των επιχειρήσεων οι καταβολές των ασφαλιστικών εισφορών διενεργούνται υποχρεωτικά και αποκλειστικά στις Τράπεζες ή στα Ε.Λ.Τ.Α και όχι στις υπηρεσίες του ασφαλιστικού φορέα (ρύθμιση της εγκυκλίου 45-11/07/2011, εφαρμοστική του ν. 3863/2010),ενώ, συν τοις άλλοις, οι αποδοχές των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κατατίθενται από τους εργοδότες ταυτόχρονα και συνολικά με τις ασφαλιστικές εισφορές.

Σίγουρα, ρυθμίσεις που διευκολύνουν τις επιχειρήσεις, αποδυναμώνοντας, ταυτόχρονα, το μεγάλο αντίπαλο της επιχειρηματικής ευελιξίας, το δυσκίνητο κράτος με τους προβληματικούς- γραφειοκρατικούς ασφαλιστικούς φορείς. Παράλληλα, με τις ως άνω νέες ρυθμίσεις, η ποινική ευθύνη του εργοδότη για τυχόν μη καταβολή των εισφορών επανεξέταζεται και ρυθμίζεται πλέον ως συνεχές αυτόφωρο ποινικό αδίκημα.

Ειδικότερα, βάσει του άρθρου 1 του Α.Ν. 86/1967 θεσπίζεται η ποινική ευθύνη εκ της μη καταβολής ασφαλιστικών εισφορών (εργοδοτικών και εργατικών), εφόσον το συνολικό ποσό ξεπερνά τις 20.000 ευρώ, στην περίπτωση των εργοδοτικών εισφορών και τις 10.000 ευρώ, στην περίπτωση των εργατικών. Πρόκειται μάλιστα για ιδιώνυμο έγκλημα, το οποίο τιμωρείται σε βαθμό πλημμελήματος και διώκεται αυτεπαγγέλτως. Επίσης, είναι γνήσιο έγκλημα τελούμενο δια παραλείψεως, τελείται δηλαδή δια της παραλείψεως της εμπροθέσμου καταβολής (ή αποδόσεως) των εισφορών.

Αυστηρότερη, γίνεται, όμως, η έννομη τάξη με τους εργοδότες που δεν καταβάλλουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Συγκεκριμένα, θεσπίζεται ως διαρκές και επομένως, ως συνεχές αυτόφωρο, το προαναφερόμενο αδίκημα για όσους οφείλουν ασφαλιστικές εισφορές άνω των εκατόν πενήντα χιλιάδων ευρώ, με χρόνο τελέσεως του αδικήματος το χρονικό διάστημα από την παρέλευση του μηνός κατά τον οποίο οι ασφαλιστικές εισφορές κατέστησαν απαιτητές (ήτοι ο υπόχρεος πρέπει να καταβάλλει τις εισφορές μέχρι το τέλος του επόμενου μήνα από το χρόνο που έχει ορισθεί) μέχρι τη συμπλήρωση χρόνου αντίστοιχου με το 1/3 της προθεσμίας παραγραφής (πενταετής λόγω του πλημμεληματικού χαρακτήρα αυτού), δηλαδή μέχρι τη συμπλήρωση χρονικού διαστήματος 20 μηνών (ν. 4038/2012).

Επιπροσθέτως, σημειώνεται ότι τα αδικήματα που τελέστηκαν μέχρι την ημερομηνία ισχύος του ως άνω νόμου (14/02.02.2012), με τον οποίο επήλθαν τροποποιήσεις στα επίμαχα θέματα είναι στιγμιαία, με χρόνο τέλεσης αυτών την πάροδο μηνός από τότε που οι ασφαλιστικές εισφορές κατέστησαν απαιτητές και η παραγραφή τους συμπληρώνεται μετά την πάροδο πέντε ετών από την τέλεσή τους.

Ακόμη, οι εργοδότες καθίστανται, πλέον, εξ΄ολοκλήρου ποινικά υπεύθυνοι σε περίπτωση μη καταβολής, εφόσον ρητά ορίζεται πως ως αυτουργοί των αδικημάτων της μη καταβολής ασφαλιστικών εισφορών διώκονται τα φυσικά πρόσωπα, για οφειλές των νομικών προσώπων, στα οποία ασκούν τη διοίκηση ή διαχείριση (ν.4075/2012). Άλλωστε, και επί παρεχόντων εξαρτημένη εργασία, ευθύνεται ο εργοδότης, ο οποίος υποχρεούται, κατά την πληρωμή των μισθών, να παρακρατεί τα τμήματα των εισφορών, που βαρύνουν τους ασφαλισμένους.

Για περισσότερες πληροφορίες επί ζητημάτων σχετικών με εργασιακές σχέσεις επικοινωνήστε:
E: [email protected]
T: 210-6431387
F: 210-6460313