Η αποδοχή του εργαζομένου ως ολότητας συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη του ιδίου και στη μεγιστοποίηση της εταιρικής αποτελεσματικότητας.

Κοινός παρονομαστής των τρόπων που μπορείς να ορίσεις μία εταιρεία είναι η διάρθρωση και λειτουργία γύρω από ένα «σύνολο ρόλων», το οποίο καλείται να εκπληρώσει τους στόχους που έχουν επιλεγεί και συμφωνηθεί κάθε φορά. Αυτό το «σύνολο ρόλων», μοιραία συνοδεύεται από ένα «σύνολο ατόμων», που δίνει στο πρώτο υπόσταση και φέρνει σε πέρας τον λόγο ύπαρξης του. Εδώ ακριβώς έρχεται το ερώτημα: Τι είναι σημαντικότερο για την εταιρεία, να είναι παρών ένας λογιστής, recruiter, πωλητής, οικονομικός διευθυντής, γραμματέας, ταμίας ή να είναι παρόντες και 100% ενεργοί ο Γιώργος, η Μαρία, ο Παναγιώτης, η Δήμητρα, που ανάμεσα σε τόσα άλλα έχουν επιλέξει να είναι και λογιστές, πωλητές, εκπαιδευτές, γραμματείς; Πόσο διατεθειμένοι είμαστε, στο εταιρικό περιβάλλον, να ενσωματώσουμε στην καθημερινότητα το σύνολο των πτυχών που ξεδιπλώνουν οι συνάδελφοι μας εκτός εργασιακού χώρου και ποιος θα ωφελούταν από αυτό;

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΛΗΞΗ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ
Καταρχάς, ας δούμε τι θα μπορούσε να σημαίνει η συμμετοχή του εργαζομένου ως ατόμου, εξετάζοντας κάποια υποθετικά παραδείγματα. Η Δήμητρα εργάζεται ως προγραμματίστρια στο τμήμα Πληροφορικής, αλλά παράλληλα της αρέσει η υποκριτική και συμμετέχει ερασιτεχνικά σε ένα εργαστήρι θεάτρου. Η Δήμητρα, όχι μόνο δέχεται ενθαρρυντικά σχόλια από τους συναδέλφους της, αλλά, μετά από πρόταση του προϊσταμένου της, συμμετέχει στα role play που ετοιμάζει το τμήμα εκπαίδευσης και είναι η μόνιμη συνεργάτης στα αντίστοιχα video που ετοιμάζονται για τα e-learning του οργανισμού. Ο Παναγιώτης είναι το ανερχόμενο αστέρι στην οικονομική ανάλυση. Λατρεύει τα νούμερα, αλλά λατρεύει εξίσου να φτιάχνει γλυκά, όντας αυτοδίδακτος. Ξεκίνησε δειλά να φέρνει τα δικά του γλυκίσματα, όταν γιόρταζε και σίγουρα δεν το περίμενε όταν του ζητήθηκε να ετοιμάζει τα κεράσματα για τις συγκεντρώσεις του προσωπικού, χρηματοδοτώντας του αντισταθμιστικά σχετικές σπουδές. Ο Γιάννης μετά από 15 χρόνια θεωρείται ακρογωνιαίος λίθος του λογιστηρίου. Του αρέσει η εργασία του, αλλά ήθελε πάντα και πολυπληθή οικογένεια και έτσι απέκτησε επτά παιδιά. Η μεγάλη ευελιξία που απολαμβάνει σε θέματα ωραρίου, του επιτρέπει να είναι παρών σε ό,τι χρειάζεται η οικογένειά του και ταυτόχρονα να είναι συνεπής στα αυστηρά χρονοδιαγράμματα του λογιστηρίου.

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΩΣ ΟΛΟΤΗΤΕΣ
Η Δήμητρα, ο Παναγιώτης, ο Γιάννης γίνονται δεκτοί ως ολότητες, ως μοναδικές υπάρξεις. Δεν απομονώνονται στον ρόλο για τον οποίο προσλήφθηκαν αλλά ενθαρρύνονται να αναπτυχθούν προς κάθε τομέα που τους ολοκληρώνει. Η εταιρεία αναγνωρίζει ότι δεν προσέλαβε έναν λογιστή, έναν οικονομικό αναλυτή ή μία προγραμματίστρια, αλλά ξεκίνησε μία συνεργασία με τον Γιάννη, τον Παναγιώτη, την Δήμητρα και είναι διατεθειμένη να συμπορευτεί μαζί τους, να συμβάλει στην εξέλιξή τους, αγκαλιάζοντας τα πράγματα που επιθυμούν, ακόμα και αν δεν συνδέονται αυστηρά με το αντικείμενο της εργασίας τους. Από τη στιγμή που είναι σημαντικά για εκείνους, είναι σημαντικά και για την εταιρεία. Ο πρωταρχικός λόγος που πρέπει να συμβαίνει αυτό είναι γιατί η αποδοχή της μοναδικότητας συμβάλλει καταλυτικά στη βελτίωση της σταθερότητας, της ανθεκτικότητας σε περιόδους κρίσης και της συνολικής εταιρικής αποτελεσματικότητας. Όταν ο εργαζόμενος αντιλαμβάνεται με πράξεις και, κυρίως, αισθάνεται ότι συν-διαμορφώνει το περιβάλλον στο οποίο εργάζεται, τότε έχει κάθε λόγο να νοιάζεται και εκείνος με την σειρά του την εταιρεία, να δίνει τον καλύτερο του εαυτό ευρύτερα και όχι μόνο «σε αυτό για το οποίο προσλήφθηκε» και να παραμένει σε αυτή, φροντίζοντας για την ευημερία της, που είναι σφαιρικά συνδεδεμένη και με την δική του.