Το χαμηλό επίπεδο της ανταπόκρισής των εργοδοτών στις καινοτομίες των τελευταίων ετών τονίζει η έκθεση του Ινστιτούτου Μάνατζμεντ της Βρετανίας που συντάχθηκε ύστερα από την έρευνα που διενήργησε, προκειμένου να εντοπίσει τους ηγέτες του 21ου αιώνα, εκείνους που προωθούν την απασχολησιμότητα μέσω της παιδείας, με τίτλο «21st Century Leaders: Building practice into curriculum to boost employability».

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, οι εργοδότες, σε σημαντικό ποσοστό τους, όχι μόνο δεν προωθούν τη συνεργασία των επιχειρήσεων με τα πανεπιστήμια, αλλά αγνοούν ακόμη και το ότι η συνεργασία αυτή είναι προς όφελος των επιχειρήσεων. Για παράδειγμα, δεν είναι σε θέση να απαντήσουν αν όντως οι σχολές αυτές γνωρίζουν ή δεν γνωρίζουν τις ανάγκες οργανισμών, όπως είναι οι δικοί τους, ενώ περισσότεροι το 47% δεν μπορούν να πουν αν οι σχολές που βρίσκονται στην περιοχή τους έχουν κάποιους δεσμούς με τις τοπικές επιχειρήσεις.

Δηλαδή, ενώ οι εργοδότες αναζητούν επιχειρησιακά καταρτισμένους και «ετοιμοπαράδοτους» αποφοίτους, οι ίδιοι ελάχιστα προσφέρουν ώστε να αποκτάται και να διευρύνεται η εργασιακή εμπειρία. Και ενώ σχεδόν στο σύνολό τους (89%) συμφωνούν ότι πράγματι η ένταξη της εργασιακής εμπειρίας στα εκπαιδευτικά προγράμματα θα καταστήσει τους φοιτητές περισσότερο απασχολησίμους, ωστόσο μόνο το ένα πέμπτο (22%) των ερωτηθέντων εργοδοτών, τη στιγμή αυτή, προσφέρουν σε φοιτητές θέσεις εργασίας είτε πρακτική εξάσκηση. Οι περισσότεροι εργοδότες (51%) δήλωσαν ότι τη στιγμή αυτή αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην αναζήτηση μάνατζερ υψηλών προδιαγραφών, γιατί οι υποψήφιοι δεν διαθέτουν τις δεξιότητες που εκείνοι χρειάζονται.
 
Ωστόσο, από την έρευνα προέκυψε ότι οι εργοδότες τις σχολές διοίκησης επιχειρήσεων κάθε άλλο παρά μόνιμη πηγή επιλογής τους τις θεωρούν, ούτε και ανατρέχουν σε αυτές για να αναζητήσουν τους κατάλληλους υποψηφίους στους οποίους και μπορούν να παρέχουν την κατάλληλη πρακτική εξάσκηση. Μόνο το 17% προσλαμβάνουν απευθείας από τις σχολές αυτές πρωτοδιοριζόμενο μάνατζερ. Επίσης, ένα σημαντικό ποσοστό εργοδοτών (45%) χρησιμοποιεί τις πανεπιστημιακές σχολές περισσότερο για την εκπαίδευση και την ανάπτυξη των δικών τους στελεχών παρά για νέες προσλήψεις.