Σημείωμα της γράφουσας: «Μα νομίζεις ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο;»
«Ααα, πρέπει να σκληρύνεις, για να πετύχεις στον κόσμο των επιχειρήσεων!»
«Καλά, Κ.Κ.Ε. ψηφίζεις;»

11 πλέον τα κεράκια που σβήνω στην αγορά εργασίας και το δονκιχωτικό σύνδρομο, η αλλεργία προς την απάθεια και η επιθυμία για μια καλύτερη εργασιακή πραγματικότητα, ανεξαρτήτως χρώματος, επιμένουν. Κάπως έτσι γεννήθηκαν και συνεχίζουν να γεννιούνται οι ιστορίες JobBlow (διαβάζεται και ερμηνεύεται κατά βούληση και συνείδηση). Πραγματικά θα ευχόμουν να ήταν ολότελα δημιούργημα της φαντασίας μου. Όμως όλες προέρχονται από υπαρκτά πρόσωπα, από αληθινά περιστατικά του εργασιακού βίου πειραγμένα με μια δόση σουρεαλισμού, χιούμορ, κυνισμού, ίσως και μελαγχολίας...

Παρασκευή, λίγο μετά τις 23.00, στην κρεβατοκάμαρα…
– Λοιπόν, πώς ήταν η βδομάδα σου;
– Εεε, σχετικά καλή. Εγκαταστήσαμε επιτέλους το νέο λογισμικό και είδαμε μεγάλη διαφορά. Ήρθε και καινούριος συνάδελφος στο Τμήμα. Νέος, αλλά δείχνει πρόθυμος και ξύπνιος. Εσένα η βδομάδα σου; Νιώθω πως δεν πρόλαβα να σε δω καθόλου.
– Πολύ τρέξιμο, αλλά πιάσαμε τους στόχους και αυτού του τριμήνου. Είχα ένα μίνι meeting με το διευθυντή και με βλέπω με αύξηση σύντομα. Αυτά! Τι λες; Βλέπουμε το πρόγραμμά μας για τις επόμενες μέρες;
– Ναι, βέβαια. Να φέρω laptop;
– Δεν χρειάζεται! Έχω φτιάξει ήδη ένα πινακάκι σε excel.
– Τέλεια!

– Αύριο Σάββατο λοιπόν… Θα πρέπει οπωσδήποτε να πάω στο γραφείο.
– Κι εγώ το ίδιο.
– Ξυπνητήρι στις 07.30 λοιπόν;
– Κάντο 07.00 καλύτερα, έχω να παραδώσω ένα report τη Δευτέρα.
– Θα πρέπει να μείνω στο γραφείο μέχρι τις 17.00 σίγουρα.
– Κι εγώ και μετά θα μας βγάλει έξω το αφεντικό να φάμε. Άρα βράδυ με βλέπω πίσω.
– Κι εγώ. Θα πρέπει μετά να πάω στον αρχιτέκτονα για τα σχέδια του σπιτιού. Μέχρι τι ώρα θα μείνω άγνωστο.Θα πρέπει να φέρω και δουλειά σπίτι για την Κυριακή. Θα χρειαστείς το laptop σου;
– Χμ, δεν ξέρω ακόμα. Δεν φέρνεις καλού-κακού το εταιρικό σου μαζί;
– Οk!
– Σούπερ μάρκετ; Το ψυγείο δεν έχει τίποτα.
– Θα πεταχτεί η Snezana. Συνεννοήθηκα χτες.

– Ok! Αύριο σου θυμίζω είναι και τα γενέθλια.
– Ναι, μου χτύπησε σήμερα η υπενθύμιση στο κινητό. Προλαβαίνεις μήπως αύριο να πεταχτείς ενδιάμεσα να πάρεις ένα δωράκι;
– Χμ…δύσκολο. Εσύ;
– Δύσκολο έως ακατόρθωτο. Λες να το αφήναμε για τη Δευτέρα;
– …
– Δεν νομίζω ότι θα κάνει και μεγάλη διαφορά άλλωστε. Δεν θα το καταλάβει.
– Πρακτικά όχι, δεν έχει διαφορά, αλλά γιατί νιώθω ντροπή; Για το καλό μήπως να παίρναμε κάτι; Ενός έτους γίνεται…
– Oκ, θα μιλήσω και για αυτό με τη Snezana αύριο πριν φύγουμε. Ας πάρει κάτι μικρό από το σούπερ μάρκετ κι από Δευτέρα παίρνουμε κάτι πιο φαντασμαγορικό.
– Λες να σβήσουμε κεράκια με τούρτα κτλ;
– Αχ, θα το ήθελα, αλλά πρακτικά δεν νομίζω ότι χωράει στο πρόγραμμα.
(με γρήγορες κινήσεις αθροίζει ώρες και λεπτά στο excel) Όχι, δυστυχώς όχι. Μέχρι να γυρίσουμε σπίτι θα έχει κοιμηθεί.
– Άρα ούτε τούρτα…


– Να σου πω κάτι να νιώσεις καλύτερα; Για εκείνη δουλεύουμε! Για να μην της λείψει τίποτα, για να πάει στα καλύτερα σχολεία, για να κάνει από νωρίς τις κατάλληλες δημόσιες σχέσεις, για να σπουδάσει στο εξωτερικό, για να βρει μια καλή δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία, για να πληρώνεται καλά, να ζει καλά.
– …
– Έτσι δεν είναι; Τι διαφορά λοιπόν θα κάνει αν έσβησε κεράκι, όταν έγινε ενός έτους; Ούτε που θα το θυμάται. Ενώ το όνομα του πανεπιστημίου που θα τελειώσει θα το θυμάται μια ζωή!
– Δεν έχεις άδικο, αλλά και πάλι…
-Α! Να η λύση! Θα πούμε στη Snezana να πάρει και μια τουρτίτσα από το ζαχαροπλαστείο. Και ας σβήσουν ένα κεράκι μαζί.
– Εξαιρετική ιδέα! Πώς δεν το σκεφτήκαμε κατευθείαν; Σίγουρα η Snezana μπορεί να μείνει μέχρι αργά;
– Ναι, ναι, απλώς σου θυμίζω ότι τα Σάββατα παίρνει διπλό μεροκάματο. Κάτσε να το σημειώσω στα έξοδα του μήνα. Τώρα βέβαια και με τόσα ψώνια και τα γενέθλια θα πρέπει να της δώσουμε και κάτι παραπάνω, αλλά χαλάλι.
– Ναι, χαλάλι! Αν δεν ξοδέψουμε και για το παιδί μας για ποιον θα ξοδέψουμε; Για μια ποιότητα ζωής δουλεύουμε.
(από το διπλανό δωμάτιο ακούγεται κλάμα)
– Είναι ώρα να τη θηλάσω. Ξέρεις είναι κι αυτό ένα από τα θέματα που πρέπει να δούμε άμεσα. Και να… απλώς δεν βγαίνει στο πρόγραμμα και πιέζομαι πολύ.
– Μην ανησυχείς! Κάτσε να το σημειώσω και αυτό. Να πούμε στη Snezana να πάρει αύριο και γάλα σε σκόνη;
– Ναι, και από βδομάδα το συζητάω με το γιατρό.
– Να σου πω… για σεξ λέει τίποτα το excel;
(γελάνε)
– Ναι λέει σε 10 λεπτά ένα σύντομο γύρο. Να τελειώσω μόνο με το θηλασμό.

Ένα τέταρτο μετά…
– Mωρό, έρχεσαι; Mωρό;
(σηκώνεται από το κρεβάτι και πηγαίνει στο δωμάτιο του μωρού)
Το μωρό τον κοιτάζει με ορθάνοιχτα μάτια και του γελάει. Εκείνη έχει αποκοιμηθεί στην πολυθρόνα.

* no comment