Με την καινοτομία να αποτελεί βασικό ζητούμενο του σύγχρονου επιχειρηματικού κόσμου και μία λέξη η οποία χρησιμοποιείται κατά κόρον στην αρθρογραφία περί ικανότητας επιβίωσης των οργανισμών στο πλαίσιο ενός μεταβαλλόμενου κόσμου, το ρόλο του HR Manager θα λάβει ο αμερικανός οικονομολόγος -αυστριακής καταγωγής-, Joseph A. Schumpeter, που πρώτος αναφέρθηκε στον όρο της καινοτομίας αποδίδοντας μάλιστα την επίτευξη κέρδους αποκλειστικά και μόνο στην εισαγωγή τεχχνολογικών και οργανωτικών καινοτομιών.

Γεννημένος την ίδια χρονιά με τον οικονομολόγο John Maynard Keynes, (1883), ο Joseph A. Schumpeter έμμελε να έχει διαφορετική πορεία από τον συνάδελφό του, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας που εκείνος συγκέντρωνε, όμως με εξαιρετική αναγνώριση για το σημαντικό του έργο, κάτι που τον χαρακτήρισε ως έναν από τους επιδραστικότερους οικονομολόγους του 20ου αιώνα και όχι μόνο. Το 1906 αποφοιτά από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης με διδακτορικό στα οικονομικά και μόλις τρία χρόνια αργότερα ξεκινά η ακαδημαική του καριέρα πρώτα στο Πανεπιστήμιο του Τσέρνοβιτς, έπειτα στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς, ενώ το 1932 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Βόννης και το ίδιο έτος μετακομίζει στις Ηνωμένες Πολιτείες και εντάσσεται στο καθηγητικό δυναμικό του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.
 
Η επίδρασή του στην οικονομική σκέψη υπήρξε μεγάλη, με τα σημαντικότερα βιβλία του να είναι η «Θεωρία της Οικονομικής Ανάπτυξης» (1912) και οι «Οικονομικοί Κύκλοι: Μια θεωρητική, ιστορική και στατιστική ανάλυση της καπιταλιστικής διαδικασίας» (1939). Στο πρώτο του βιβλίο ο J. Schumpeter αναφέρεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο ο καπιταλισμός αναπτύσσει την τάση του για επέκταση. Στις σελίδες του εξηγεί ότι «τα κέρδη δεν προέρχονται από την εκμετάλλευση της εργασίας του κεφαλαίου αλλά από την εισαγωγή στην κυκλική ροή τεχνολογικών ή οργανωτικών καινοτομιών, δηλαδή νέων ή φθηνότερων τρόπων να φτιάχνουμε πράγματα ή τρόπων να φτιάχνουμε εντελώς νέα πράγματα».

Αποτέλεσμα αυτών των καινοτομιών είναι η δημιουργία ροής εισοδήματος που δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε στη συμβολή της εργασίας ούτε στη συμβολή των ιδιοκτητών των πόρων. Ο συνδυασμός των συντελεστών παραγωγής με νέους τρόπους που πραγματοποιούν οι entrepreneurs (όπως τους ονόμασε), δημιουργούν έστω και βραχυπρόθεσμα κέρδη μέχρι η καινοτομία που έχουν εισάγει να αντιγραφεί από τους ανταγωνιστές τους εξανεμίζοντας τελικά στη συνέχεια το κέρδος αυτό. Πώς μία προσωπικότητα όπως ο J. Schu-mpeter θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος ενός τμήματος HR και ποια θα ήταν εκείνα του χαρακτηριστικά του που θα τον έκαναν να ξεχωρίσει;

«Όλες οι γνώσεις και οι συνήθειες από τη στιγμή που αποκτώνται ριζώνουν μέσα μας τόσο σταθερά όσο και οι ράγες του σιδηροδρόμου στη γη» υποστήριζε ο ίδιος κάτι που θα ενίσχυε την προσπάθεια συνεχούς ανάπτυξης και εξέλιξης των στελεχών. Ταυτόχρονα, ως υπέρμαχος της επιτακτικής ανάγκης ύπαρξης σε έναν οργανσιμό καινοτομίας ως κινητήρια δύναμη, θα έδινε ιδιαίτερη έμφαση στη διαδικασία προσέλκυσης, ενσωμάτωσης και διακράτησης των στελεχών που σύμφωνα με τον ίδιο θα διέθεταν τα κατάλληλα χαρακτηριστικά, δημιουργώντας στη συνέχεια συγκεκριμένη πολιτική διαχείρισης ταλέντου. Τέλος, θα αναζητούσε συνεχώς νέες περισσότερο αποδοτικές και κατάλληλες διαδικασίες σε κάθε επίπεδο του οργανισμού.