«ONE SIZE DOES NOT FIT ALL», ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ… IT DOESN’T!
Γράφει η Νατάσα Σπύρου, Group HR Director, Fourlis Holdings

Κάνοντας μια από τις συνηθισμένες μου βόλτες σε κατάστημα του Ομίλου, σταμάτησα να χαιρετήσω έναν συνάδελφο. Τον λένε Νίκο, είναι γύρω στα 65 έτη και έτοιμος να συνταξιοδοτηθεί. Μου χαμογέλασε και με ρώτησε: «Τι καινούριο θα ανεβάσετε στο F2F; (εσωτερικό social network) Aν μπορείς φυσικά, να μου πεις!». Τον ρώτησα: «Εσύ τι θα ήθελες να δεις;» Μου απάντησε: «Πότε θα τρέξουν τα καινούρια σεμινάρια e-learning! Περιμένω κάθε μέρα με ανυπομονησία να δω τις ημερομηνίες για να δηλώσω συμμετοχή!».

Είναι αλήθεια ότι οι προκλήσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στις μέρες μας είναι πολλές. Πολλές και συχνά άγνωστες. Θα σταθώ όμως σε μία, σε αυτήν τη συνομιλία που περιέγραψα, που πιστεύω ότι είναι θεμελιώδης για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε και όλες τις υπόλοιπες «ευκαιρίες» που έχουμε στα χέρια μας. Οι περισσότεροι από εμάς καλούμαστε να συνυπάρξουμε και να διαχειριστούμε, ταυτόχρονα, ανθρώπους από 4 διαφορετικές γενιές. Διαβάζουμε άρθρα, κάνουμε παρουσιάσεις εμπεριστατωμένες για το «τι» και το «πώς», ασπαζόμαστε και φωνάζουμε «one size does not fit all», και είναι αλήθεια… It doesn’t! Και προχωράμε, αλλάζουμε, προσαρμοζόμαστε.

Φυσικά δεν θα αμφισβητήσω (τουλάχιστον όχι ακόμα!) τους ειδικούς που φτιάχνουν πινακάκια με τα χαρακτηριστικά της όποιας γενιάς. Κάθε εποχή έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες, τα δικά της εμπόδια να ξεπεράσει, τη δική της «ευκολία» στο πώς γίνονται τα πράγματα. Σίγουρα τα γεγονότα της κάθε εποχής αφήνουν τα σημάδια τους. Όμως είναι τα γενικά χαρακτηριστικά που πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας για να σχεδιάσουμε τα πλάνα μας;
Λένε τα «πινακάκια» ότι η νέα γενιά προτιμάει τα social media για να ενημερωθεί και να επικοινωνήσει. Παρατηρώ, όμως, πολλά νέα παιδιά που θα προτιμήσουν να συζητήσουν face2face και να πουν την άποψή τους, όπως επίσης βλέπω πολλούς μεγαλύτερους σε ηλικία να «μιλάνε» στο messenger ή στο viber (ή όποια άλλη πλατφόρμα προτιμούν). Είναι λοιπόν μόνο τα νέα παιδιά προσκολλημένα στα κινητά τους;

Συχνά κάνουμε το λάθος και λέμε ή και μερικές φορές «κατηγορούμε» την κάθε γενιά για το πώς ενεργεί/ αντιδράει, για το πώς σκέφτεται, για το τι αναζητά. Αναρωτιέμαι όμως, μήπως αντί για διαχωρισμό των ανθρώπων σε γενιές, πρέπει να μιλάμε για ανάγκες και συμπεριφορές σύμφωνα με τις εμπειρίες τους και τα θέλω τους και όχι τη χρονολογία γέννησής τους;
Διαβάζουμε ότι, για παράδειγμα, οι Millennials και η Generation Z εκτιμούν την ισορροπία εργασιακής και προσωπικής ζωής και αποδέχονται να παίρνουν και να δίνουν feedback. Όλοι οι Millennials; Το μεγαλύτερο ποσοστό των Gen Z; Οι baby boomers, τι θέλουν;
Διαβάζουμε ότι σαν επαγγελματίες στον χώρο του HR πρέπει να αλλάζουμε και να προσαρμοζόμαστε, να θέτουμε πλάνα και να ενεργούμε με τον τρόπο που η κάθε γενιά βλέπει τα πράγματα. Το να μπορείς να αλλάζεις και να προσαρμόζεσαι ανάλογα με το τι συμβαίνει γύρω σου, είναι όχι απλά αναγκαίο, αλλά επιτακτικό. Αυτό δεν πρέπει να γίνεται, πιστεύω, για χάρη μιας γενιάς (όποιας γενιάς και αν είναι αυτή), αλλά λόγω των συνθηκών που επικρατούν γύρω μας.

Πόσο εύκολη είναι αυτή η προσαρμογή; Πόσο εύκολα μπορούμε να υποστηρίξουμε τους ανθρώπους μας να τις δεχτούν; Είτε θέλουμε να κάνουμε μια μεγάλη αλλαγή είτε η αλλαγή απλά συμβαίνει, αυτό που συνήθως κάνουμε είναι να «ονειρευόμαστε» απευθείας το αποτέλεσμα, να έχουμε προσδοκίες. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, πιστεύω ότι κάνουμε δύσκολη την πορεία μας στο να αλλάξουμε και να προσαρμοστούμε τόσο εμείς οι ίδιοι, όσο και άνθρωποι γύρω μας. Άλλωστε μια αλλαγή δεν συμβαίνει ποτέ μέσα σε ένα βράδυ! Θέλει προσπάθεια, έχει εμπόδια και μερικές φορές και αδιέξοδα.
Τον Νίκο, την Χριστίνα, τον Αλέξη, τον Γιώργο και την Ιωάννα, θεωρώ πως έχουμε την υποχρέωση να τους βλέπουμε ως ξεχωριστά άτομα, που έχουν τις δικές τους ανάγκες, τα δικά τους ατομικά «θέλω», χωρίς να βάζουμε ταμπελάκια έχοντας στο μυαλό μας ποια χρονιά γεννήθηκαν!