Ένα από τα challenges που έχουν να αντιμετωπίσουν οι οργανισμοί, άλλα και που βιώνουν οι εργαζόμενοι, είναι η έλλειψη ικανοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού.

Όμως, ποιοι οι λόγοι πίσω από αυτήν την δυσαρέσκεια και ποιες οι επιπτώσεις της; Πώς οι οργανισμοί θα αντιμετωπίσουν αυτήν την πρόκληση; Οι βασικές αιτίες δυσαρέσκειας των εργαζομένων προκύπτουν από διάφορους παράγοντες, όπως:

  • Έλλειψη αναγνώρισης και εκτίμησης
  • Μη ανταγωνιστικές αμοιβές και παροχές, που δεν αντικατοπτρίζουν τις προσπάθειές τους.
  • Poor Leadership: Οι αναποτελεσματικοί/μη υποστηρικτικοί διευθυντές δημιουργούν ένα αρνητικό εργασιακό περιβάλλον, λόγω έλλειψης επικοινωνίας, μη παροχή καθοδήγησης και ενθάρρυνση διακρίσεων, συμβάλλοντας στη δυσαρέσκεια των εργαζομένων.
  • Περιορισμένες ευκαιρίες ανάπτυξης σταδιοδρομίας.
  • Υπερβολικός φόρτος εργασίας, μη ρεαλιστικές προσδοκίες/ προθεσμίες και συχνές υπερωρίες οδηγούν σε άγχος, εξάντληση και δυσαρέσκεια.
  • Κακή ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής.
  • Ανεπαρκής επικοινωνία και αναποτελεσματική ανατροφοδότηση.
  • Έλλειψη εργασιακής ασφάλειας, όπως απολύσεις και συχνές αναδιαρθρώσεις.
  • Τοξική εργασιακή κουλτούρα, που χαρακτηρίζεται από κουτσομπολιό, ευνοιοκρατία, έλλειψη ομαδικής εργασίας ή σεβασμού.

Οι επιπτώσεις ποικίλουν, τόσο στους εργαζομένους, όσο και στον οργανισμό. Σε αυτές περιλαμβάνονται η μειωμένη παραγωγικότητ,α καθώς οι δυσαρεστημένοι εργαζόμενοι χάνουν το κίνητρο και τον ενθουσιασμό να δώσουν τα μέγιστα. Επίσης, η δυσαρέσκεια οδηγεί τους εργαζομένους να απουσιάζουν συχνά και να αναζητούν εργασία αλλού (increase turnover). Παρουσιάζεται χαμηλή ποιότητα εξυπηρέτησης πελατών, που οδηγεί σε πιθανές επιχειρηματικές απώλειες. Η μειωμένη συνεργασία είναι άλλη μία από τις επιπτώσεις, που οδηγεί σε τεταμένες σχέσεις και έλλειψη συνέργειας εντός του οργανισμού. Οι αυξημένες συγκρούσεις και η αρνητική εργασιακή κουλτούρα δημιουργούν ένα αρνητικό περιβάλλον, παρεμποδίζουν την ομαδικότητα και μειώνουν το ηθικό. Η αφοσίωση των εργαζομένων αρχίζει να μειώνεται, κάτι το οποίο επιδεινώνει περαιτέρω τις αρνητικές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα και το ηθικό. Επιπλέον, το αίσθημα δυσαρέσκειας οδηγεί σε αυξημένο άγχος, εξάντληση και περαιτέρω προβλήματα υγείας. Τέλος, όταν η δυσαρέσκεια των εργαζομένων είναι ευρέως διαδεδομένη, έχει αρνητικό αντίκτυπο στην φήμη ενός οργανισμού, καθιστώντας δύσκολη την προσέλκυση και διατήρηση ταλέντων και πελατών.

Ορισμένες λύσεις αντιμετώπισης του φαινομένου, που θα βοηθήσουν τους οργανισμούς να ξεκλειδώσουν το πλήρες δυναμικό τους, να προωθήσουν την επιχειρηματική ανάπτυξη και να επιτύχουν μακροπρόθεσμη επιτυχία, είναι αρχικά η βελτίωση των καναλιών επικοινωνίας μέσω προώθησης ανοικτής επικοινωνίας μεταξύ εργαζομένων και διοίκησης και οι τακτικές συνεδρίες ανατροφοδότησης, εταιρικές συναντήσεις και έρευνες εργαζομένων. Επίσης, σημαντική είναι η παροχή ευκαιριών για ανάπτυξη δεξιοτήτων, όπως η προσφορά προγραμμάτων κατάρτισης για την ενίσχυση των δεξιοτήτων των εργαζομένων και η δημιουργία career paths. Βασικό ρόλο παίζει και η ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής μέσω της παροχής ευέλικτων ωραρίων, απομακρυσμένης εργασίας, η δημιουργία φιλικών προς την οικογένεια πολιτικών, αλλά και η ενθάρρυνση των εργαζομένων για χρήση της αδείας τους και η παροχή υποστήριξης για τη διαχείριση του φόρτου εργασίας κατά τη διάρκεια της.

Επιπρόσθετη λύση είναι και η αναγνώριση και ανταμοιβή των εργαζομένων, μέσω της εφαρμογής ενός δίκαιου συστήματος αξιολόγησης, που αναγνωρίζει και ανταμείβει με αντικειμενικό τρόπο τους εργαζόμενους, με βάση την απόδοσή τους, καθώς και η προσφορά ανταγωνιστικών πακέτων αμοιβών και παροχών. Βασική συνθήκη είναι η καλλιέργεια θετικού περιβάλλοντος εργασίας που ενθάρρυνει μία κουλτούρας σεβασμού, συμμετοχής και διαφορετικότητας, προωθεί την ομαδικότητα, team-building activities και διατμηματικών συνεργασιών και αντιμετωπίζει άμεσα τυχόν συγκρούσεις. Η βελτίωση των σχέσεων προϊσταμένου-υπαλλήλου είναι μία ακόμη λύση, μέσω της εκπαίδευσης διευθυντών για ανάπτυξη ηγετικών και επικοινωνιακών δεξιοτήτων, καθώς και μέσω της ενθάρρυνσης των διευθυντών για παροχή feedback και καθοδήγηση στις ομάδες τους.

Μην ξεχνάμε την ενίσχυση των παροχών των εργαζομένων, αλλά και την τακτική επανεξέταση τους, για να διασφαλιστεί ότι ευθυγραμμίζονται με τις ανάγκες και τις προσδοκίες τους. Και τέλος, να τονίσω την σημασία της διεξαγωγής συνεντεύξεων εξόδου, για κατανόηση των λόγων πίσω από τη δυσαρέσκεια των εργαζομένων και ανάληψη δράσης για την αντιμετώπισή της.

Εν κατακλείδι, η ικανοποίηση των εργαζομένων είναι απαραίτητη για τους οργανισμούς, για να προωθήσουν ένα ανθρώπινο δυναμικό με κίνητρα, αφοσιωμένο και υψηλής απόδοσης.