Κρεμασμένα στους πίνακες ανακοινώσεων, σε τοίχους γραφείων, σε κοινόχρηστους χώρους, σε γυαλιστερές πλαστικοποιημένες «συσκευασίες» εταιρικοί στόχοι, οράματα, αρχές και αξίες. Μεγαλεπήβολες δηλώσεις σε μικρά χαρτάκια, υποτίθεται για έμπνευση του ανθρώπινου δυναμικού. Μετά από λίγο καιρό παραπαίουν σαν ξεχαρβαλωμένα καλώδια σε μισογκρεμισμένες οικοδομές, σαν πολυκαιρισμένες ταπετσαρίες σε αρχοντικά που έχουν χάσει την αίγλη τους.

Συστήματα που υποτίθεται ότι υλοποιούνται για τη διευκόλυνση μιας εργασίας ή τη βελτίωση της απόδοσης αλλά ποτέ δεν εξετάζεται ούτε το αν ούτε το πώς λειτουργούν και φυσικά ούτε αν επιτυγχάνουν το σκοπό τους.

Πολιτικές που χρειάστηκαν πολύ χρόνο για την καταγραφή τους και άλλο τόσο για την πολυπόθητη έγκριση. Αλλά κάποιος ξέχασε να τις εξηγήσει στους εμπλεκόμενους, να αξιολογήσει αν είναι εφαρμόσιμες, αν διευκολύνουν και αν έχουν κάποιο νόημα ή αποτελούν άλλο ένα αναξιοποίητο όπλο στη φαρέτρα ενός οργανισμού.

Κλειστές πόρτες και «παράθυρα» αλλά φευ (!) η εταιρική κουλτούρα διατυμπανίζει την ειλικρινή επικοινωνία, την ενημέρωση των ανθρώπων, την κατανόηση των αναγκών τους. Μόνο που όλα αυτά κατά το δοκούν του εκάστοτε υπευθύνου. Ενημερωτικά newsletters για λαϊκή κατανάλωση που αποφεύγουν να ξεκαθαρίσουν φήμες, να διευκρινίσουν φλέγοντα και ουσιαστικά θέματα και που μετά από λίγο, άμα τη εμφανίσει, το χέρι πάει αυτόματα στο delete.

Αξιώσεις για περισσότερα με λιγότερα. Απέραντος όγκος εργασίας, ένας μαραθώνιος sprint…

Και αν όλα τα παραπάνω μοιάζουν ασυνάρτητα σας παραπέμπω σε ένα απόσπασμα που περιλαμβάνεται σε ένα από τα βιβλία που έγραψε ο Ξενοφών για τον Σωκράτη, τα Απομνημονεύματα: