– Όταν δεν μπορείτε να αργήσετε στη δουλειά γιατί θα περάσετε λάθος μήνυμα στους υπόλοιπους εργαζόμενους.
– Όταν το «αφεντικό» σας δεν θέλει να παραβρίσκεστε σε μια συνέντευξη για πρόσληψη επειδή ανησυχεί ότι μπορεί να πει κάτι ανάρμοστο (έως και παράνομο).
– Όταν δεν λαμβάνετε προσκλήσεις για εξόδους, γενέθλια, γιορτές από συναδέλφους από άλλα τμήματα του οργανισμού.
– Όταν είστε 30 χρονών και νιώθετε σαν να έχει 300 κακομαθημένα πιτσιρίκια που δεν σταματούν να γκρινιάζουν παρά μόνο όταν τους δώσετε κάποιο δώρο.
– Όταν ένας υψηλά ιστάμενος κάποιου τμήματος ζητάει τη βοήθειά σας για να διαχειριστεί κάποιους εργαζόμενους και τελικά μαθαίνετε ότι ο ίδιος επικαλείται ότι πρόκειται για εντολές του HR.
– Όταν μια συζήτηση με κάποιον φίλο καταλήγει σε διάλεξη (από πλευράς σας φυσικά) για την εργατική νομοθεσία.
– Όταν σας ζητούν να κάνετε προτάσεις για τη δέσμευση των εργαζομένων αλλά διαπιστώνετε ότι το «αφεντικό» κάνει τελικά του κεφαλιού του.
– Όταν κάποιος εργαζόμενος ξεκινάει να σας αφηγηθεί μια ιστορία και την διακόπτει απότομα αναφωνώντας: «Α, δεν μπορώ να σου πω τη συνέχεια γιατί ανήκεις στο HR».
– Όταν σε περιόδους ηρεμίας σας ξεχνούν ενώ με τις πρώτες ψιχάλες βροχής (όταν η επιχείρηση τα «βρίσκει σκούρα») προστρέχουν σε εσάς για άμεση βοήθεια.
– Όταν σταματάτε στο γραφείο κάποιου εργαζομένου και αυτός έντρομος σας ρωτάει: «Τι έκανα;».
– Έχετε την ευθύνη αλλά όχι τη δικαιοδοσία να υλοποιήσετε σημαντικές αποφάσεις.
– Όταν επιστρέφετε στο σπίτι το βράδυ και τα παιδιά σας σάς δίνουν μια συμπληρωμένη φόρμα αξιολόγησης για την ικανότητά σας ως γονέας!

Αν έστω κι ένα από αυτά σας θυμίζει κάτι, τότε είστε σε καλό δρόμο ή τουλάχιστον, φαντάζομαι, ότι είναι παρήγορο για τον επαγγελματία του HR να μαθαίνει ότι τα προβλήματα είναι κοινά με συναδέλφους από άλλες χώρες τις Ευρώπης. Τα παραπάνω αποτελούν απαντήσεις στελεχών του Ανθρώπινου Δυναμικού σε διαδικτυακή έρευνα. Σχόλια, προσθήκες και παρατηρήσεις στο: [email protected] με την υπόσχεση να δημοσιευτούν ανώνυμα!