Στο προηγούμενο τεύχος αναρωτηθήκαμε με ποιο μηχανισμό μπορούμε να επηρεάσουμε τους ανθρώπους θετικά, να τους κάνουμε πιο υπεύθυνους. Η απάντηση βρίσκεται στην έννοια της επικοινωνίας και πολύ περισσότερο στην έννοια της συμμετοχής.

Γιατί όμως η συμμετοχή αυξάνει την υπευθυνότητα, περισσότερο από την επικοινωνία; Η απάντηση βρίσκεται στη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Οι Κινέζοι λένε «ότι ακούω το ξεχνάω, ότι βλέπω το θυμάμαι, ότι κάνω το καταλαβαίνω». Όταν γίνουμε αποδέκτες μίας επικοινωνίας, ενεργοποιείται η αμυγδαλή του εγκεφάλου (ο τομέας του συναισθήματος) ή το εμπρόσθιο τμήμα του εγκεφάλου (ο τομέας της λογικής), ανάλογα με το μήνυμα που δεχόμαστε, αλλά και το επίπεδο του άγχους το οποίο έχουμε. Αυξημένο άγχος μπλοκάρει τον τομέα της λογικής, ενώ επικρατεί το συναίσθημα.

Όταν όμως ενεργητικά οραματιζόμαστε ότι κάνουμε κάτι ή ακόμα καλύτερα το κάνουμε, τότε ενεργοποιείται και ο τομέας της δέσμευσης στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Πρόσφατο πείραμα στο ΜΙΤ έδειξε ότι όταν φοιτητές απλά διάβαζαν δυνατά τις 10 Εντολές πριν την συμπλήρωση ενός τεστ, το ποσοστό όσων «έκλεβαν» μειώθηκε, αφού έστω εν μέρει «δεσμευόταν» να είναι υπεύθυνοι.

Για το λόγο αυτό η συμμετοχή εργαζομένων σε προγράμματα αναδάσωσης, αιμοδοσίας, ανακύκλωσης κτλ, είναι πολύ περισσότερο αποτελεσματικές από ότι τα ατελείωτα email και τα καλαίσθητα φυλλάδια που αποστέλλουμε, προκειμένου να λειτουργήσουν οι εργαζόμενοι υπεύθυνα και στις καθημερινές τους δραστηριότητες. Κάτι θα ήξερε και ο Αριστοτέλης που έλεγε ότι «είμαστε, ότι επαναλαμβανόμενα κάνουμε», αλλά και όσες εταιρείες δίνουν μεγαλύτερη αναλογικά έμφαση στην συμμετοχή εργαζομένων (όπως η Danone-Γαλλίας με το πρόγραμμα Εθελοντισμού και η TNT-Ολλανδίας με το πρόγραμμα Άμεσης Δράσης).

Για τις ερωτήσεις σας: [email protected]