Να καταστήσω κάτι σαφές: δεν είμαι ούτε η Μαίρη Πόπινς αλλά ούτε και η Πολυάννα. Εννοώ ότι μάλλον δεν θα με δείτε να «ίπταμαι» περιχαρής στους χώρους των γραφείων και των εκδηλώσεων αλλά και ούτε να επιχειρώ να εκμαιεύσω θετικά από όλες τις αρνητικές καταστάσεις.

Μάλλον το αντίθετο θα έλεγα… πιο πιθανό είναι να με δείτε να καταρρακώνομαι στο άκουσμα μιας δυσάρεστης είδησης που μπορεί βέβαια να μην με αφορά αλλά που εσχάτως κυριαρχούν στην ημερήσια διάταξη και δεν αφήνουν κανέναν ανεπηρέαστο. Εκεί όμως που πραγματικά «παραδίδω πνεύμα» είναι στο άκουσμα ειδήσεων όπως οι έκτακτες εισφορές και ο φόρος ακίνητης περιουσίας (ring a bell?).

Οπότε, a priori ξέρετε ότι δεν βλέπω ροζ συννεφάκια και καρδούλες και ότι δεν επιχειρώ να χρυσώσω το «χάπι» της ζοφερής πραγματικότητας. Αυτό που επιχειρώ να κάνω, πρώτα απ’όλα ως προσωπικό «ψυχολογικό μασάζ» είναι να ανοίξω τα μάτια μου και να διακρίνω μια χαραμάδα ελπίδας και αισιοδοξίας σε «όλο αυτό» που συμβαίνει γύρω μας.

Και είναι πολύ σοβαρό, δύσκολο και δυσβάσταχτο «όλο αυτό». Δεν είναι αστεία υπόθεση να βρίσκεσαι σε κοινωνική εκδήλωση με μάχιμους δημοσιογράφους εφημερίδων, οι οποίοι ως πιο καλά ενημερωμένοι αφήνουν το χώρο για να σπεύσουν στο πλησιέστερο ATM και να σηκώσουν τις όποιες καταθέσεις καθώς από γραφεία υψηλά ιστάμενων έρχεται η πληροφορία ότι η χώρα χρεοκοπεί. Την ίδια ώρα που οι ταραγμένες σύζυγοι απομένουν στις γιορτινά στολισμένες ροτόντες για να υπολογίσουν με την ακρίβεια λογιστή τα απόθεμα σε ζυμαρικά, όσπρια και άλλα χρειαζούμενα σε «καιρό πολέμου».

Με δεδομένο ότι η ζωή μας δεν μπορεί να σταματήσει και ότι πλέον λίγο ελέγχουμε την τύχη, τόσο τη δική μας όσο και της χώρας μας, αναρωτιέμαι αν μπορούμε να ανακαλύψουμε τα μικρά πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους. Το συγκεκριμένο ερώτημα μού τέθηκε από κάποιο αξιόλογο στέλεχος του HR στο group του περιοδικού στο LinkedIn (HR Professional-BOUSSIAS).

Ακόμα δεν του έχω απαντήσει… Αλλά έχω κάνει βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Διότι, όταν διαπίστωσα ότι δεν είχα μία πρόχειρη και άμεση απάντηση ξαφνιάστηκα δυσάρεστα. Σας αφήνω λοιπόν με την ελπίδα η ερώτησή μου να γίνει κίνητρο περισυλλογής, σκέψης και τελικά δράσης… ποια είναι τα μικρά πράγματα που σας κάνουν ευτυχισμένους;