Καλά Χριστούγεννα, καλές γιορτές και με το καλό να ορίσει το 2011. Επιλέγω να ξεκινήσω από τις ευχές. Έτσι... σε μια προσπάθεια να αναθαρρήσουμε λίγο, να διατηρήσουμε θετικές προσδοκίες και ελπίδες και να μπούμε στο περιβόητο πνεύμα των Χριστουγέννων (έχει αργήσει λίγο φέτος και, μεταξύ μας, διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες για την άφιξή του).

Στεκόμαστε άφωνοι, μουδιασμένοι και παρακολουθούμε μια ταινία στην οποία είμαστε πρωταγωνιστές αλλά ο ρόλος μάς ανατέθηκε χωρίς οντισιόν, ενάντια σε κάθε επιλογή και θέληση. Μια ελληνική εταιρεία παραγωγής (οι κυβερνήσεις της χώρας) και ένας ευρωπαίος σκηνοθέτης (η Τρόικα; η Κομισιόν; οι Εταίροι;) συμπράττουν στη δημιουργία ενός σχεδόν εξωπραγματικού σεναρίου. Και εδώ «κολλάει» ο τίτλος. Θέλω ΔΙΑΖΥΓΙΟ. Να απαλλαγώ από το ζυγό αυτής της πραγματικότητας που μας καταδυναστεύει, που μας κάνει να μην θέλουμε να βγούμε από το σπίτι μας, που μας «στραγγίζει», που μας συνθλίβει, που μας επιβάλλει την αβεβαιότητα και την ανησυχία. Διαζύγιο και μάλιστα χωρίς τη συναίνεση της άλλης πλευράς.

Μόνο να φανταστώ μπορώ, τη δεινή θέση στην οποία έχετε περιέλθει, όσοι βρίσκεστε στις Διευθύνσεις Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού. Το ασαφές (μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες, 10/12) νομοθετικό τοπίο, οι πιέσεις του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, η επαγγελματική σας συνείδηση και η ανθρωπιά σας, πρέπει να βρίσκονται σε μια αρένα όπου οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες και το αποτέλεσμα του αγώνα αμφίρροπο.

Σε κάποιο από τα συνέδρια της BOUSSIAS άκουσα ένα καταξιωμένο στέλεχος του HR να επισημαίνει ότι «οι άνθρωποι είναι η καρδιά του οργανισμού μας» και να αναρωτιέται «με αυτήν την παραδοχή, γιατί συνεχίζουμε να πληγώνουμε την καρδιά μας;». Η απάντηση είναι απλή…γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

«Give and you shall receive», τιτλοφορείται ένα άρθρο στο Harvard Business Review και υποστηρίζει ότι η αρχή της αμοιβαιότητας είναι το ψυχολογικό φαινόμενο κατά το οποίο νιώθουμε υποχρεωμένοι να ξεπληρώσουμε αυτό που μας έδωσε κάποιος. Αντίθετα με τη νοοτροπία «βοήθησέ με και θα σε βοηθήσω και εγώ», το άρθρο προτείνει στους ηγέτες να κάνουν αυτοί την αρχή. Να δώσουν και, σύμφωνα με εμπεριστατωμένες έρευνες, έχουν αυξημένες πιθανότητες να πάρουν πίσω.

Και επειδή το «δίνω» στην περίπτωση των εργαζομένων (που δεν αιθεροβατούν), δεν σχετίζεται με χρήματα, μπορεί να οριστεί ως άυλα αγαθά: ελπίδα, αισιοδοξία, κουράγιο, ηθική επιβράβευση, αναγνώριση, υπόσχεση.