Άραγε γιατί σε μία εποχή με τόσο υψηλά ποσοστά ανεργίας, και κυρίως στους νέους, υπάρχουν θέσεις που μένουν ανοιχτές για μήνες; Άραγε πώς είναι δυνατόν, όταν ένα τμήμα HR για κάθε θέση που ανοίγει να λαμβάνει χιλιάδες βιογραφικά και να μη μπορεί να βρει καλούς και ικανούς υποψήφιους;

Όλα αυτά τα ερωτήματα και ακόμα περισσότερα είχα στο μυαλό μου και προσπαθώντας να βρω μία απάντηση έπιασα τον εαυτό μου να πηγαίνει σε εκδηλώσεις που προσπαθούσαν να εξηγήσουν γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους νέους να βρουν δουλειά ή πώς μπορούμε να προωθήσουμε τη νεανική απασχολησιμότητα. Έπιασα επίσης τον εαυτό μου να συμφωνεί με όσους υποστήριζαν ότι για αυτήν την κατάσταση ευθύνεται κυρίως η έλλειψη ικανοτήτων, το λεγόμενο «skills gap». Κι έτσι κάπου ανάμεσα στον αφορισμό του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και των ίδιων των υποψηφίων, έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του Prof. P. Cappelli, Why Good People Can’t Get Jobs και μου ανέτρεψε τα πάντα…

Μπορεί το βιβλίο να εξετάζει την αγορά εργασίας στην Αμερική, αλλά διαβάζοντάς το καταλαβαίνεις ότι η ελληνική αγορά δε διαφέρει και πολύ. Ο P. Cappelli υποστηρίζει ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους οι εταιρείες δεν μπορούν να βρουν τα ταλέντα που θέλουν και κανένας από αυτούς δε σχετίζεται με την αδυναμία του εκπαδευτικού συστήματος να εφοδιάσει τους νέους με τις κατάλληλες ικανότητες. Προκειμένου να ενισχύσει αυτήν την άποψη παραθέτει έρευνες σχετικές με τα σημεία που υστερούν οι νέοι όπου εργοδότες τοποθετούν τα ακαδημαϊκά προσόντα σε χαμηλές θέσεις συγκριτικά με έννοιες όπως η ηθική και ο επαγγελματισμός. Ο P. Cappelli δείχνει πώς οι ίδιες οι εταιρείες ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση εξαιτίας κυρίως των διαδικασιών πρόσληψης που ακολουθούν και την απροθυμία τους να εκπαιδεύσουν τους καινούργιους υπαλλήλους.

Τμήματα HR που μικραίνουν, ασαφείς περιγραφές θέσεων συνδυαστικά με λογισμικά διαχείρισης υποψηφίων που αξιολογούν βάσει λέξεων κλειδιών έχουν ως αποτέλεσμα την εισροή χιλιάδων βιογραφικών χωρίς όμως ευτυχή κατάληξη. Επιπρόσθετα, η πληθώρα υποψηφίων στην αγορά έχει κάνει τους εργοδότες άπληστους με μοναδική επιθυμία να βρουν το «μονόκερο», όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος, δηλαδή τον τέλειο υποψήφιο που θα πληρεί στο 100% τα απαιτούμενα και επιθυμητά προσόντα.

Το βιβλίο κλείνει συμπεραίνοντας πως τελικά το skills gap είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας ή καλύτερα της απροθυμίας των εταιρειών να επενδύσουν στην εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού τους. Κάπως έτσι τελείωσε το βιβλίο και εκεί που έλεγα «put the blame on the skills gap» άλλαξα γνώμη και λέω «put the blame on the training gap», και άρχισα να αναθεωρώ στρατηγικές στελέχωσης και εκπαίδευσης…

Peter Cappelli, 2012, Wharton Digital Press,
σελ.108