Παρουσίαση έρευνας με τίτλο: «Η αντιμετώπιση του φαινομένου της Μεγάλης Παραίτησης στο πλαίσιο της Διοίκησης Ανθρώπινου Δυναμικού», η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο διπλωματικής εργασίας του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων - ΜΒΑ, του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, από τον κ. Κωνσταντίνο Γιαβρή, υπό την επίβλεψη της Επίκουρης Καθηγήτριας Ιουλίας Πουλάκη.

H μετά –Covid εποχή βρίσκει τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς να εργάζονται πυρετωδώς για την αντιμετώπιση φαινομένων (μεγάλης ή/και σιωπηρής παραίτησης) που αναπτύχθηκαν έντονα κατά τη διάρκεια και μετά την περίοδο της πανδημίας, κυρίως λόγω ψυχοκοινωνικών παραγόντων και εργασιακής εξουθένωσης, καθώς οι εργαζόμενοι είχαν την ευκαιρία να δοκιμαστούν σε ειδικά καθεστώτα εργασίας και διαφοροποιημένες συνθήκες.

Παράλληλα, η πανδημία κατέδειξε τους πραγματικά ευάλωτους κλάδους, ως προς την ευαισθησία που επιδεικνύουν στο εξωτερικό περιβάλλον και στους αστάθμητους παράγοντες, ενώ  έδωσε χρόνο για αναθεώρηση των προτεραιοτήτων που συγκροτούν έναν πιο ποιοτικό τρόπο ζωής.

Λαμβάνοντας υπόψη τις διαφορές που επιδεικνύουν οι διαφορετικές γενιές εργαζομένων, σε επίπεδο μορφωτικού υπόβαθρου και επιθυμίας ικανοποίησης εργασιακών αναγκών, έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο διπλωματικής εργασίας του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων-ΜΒΑ, του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στα τέλη του 2003 σε δείγμα 209 εργαζομένων από διαφορετικούς κλάδους στην Ελλάδα, προσφέρει αξιόλογα ευρήματα, που συνεισφέρουν τόσο στον επαγγελματικό διάλογο της διοίκησης ανθρωπίνου δυναμικού, όσο και στην πρακτική των σύγχρονων επιχειρήσεων και οργανισμών.

Αναλυτικότερα, κατά την περίοδο της πανδημίας αλλά και κατά την έξοδο από αυτή:

  • 46,4% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι ο καθημερινός φόρτος εργασίας τους οδήγησε στο να αισθανθούν εξάντληση, με 41,2% αυτών να μειώνουν ενεργά τις προσπάθειες για εργασιακή αποδοτικότητα, αναγκάζοντας τον οργανισμό να έλθει σε επαφή με το φαινόμενο της σιωπηρής παραίτησης.
  • Σε ποσοστό 14,3 % οι συμμετέχοντες σκέφτηκαν το ενδεχόμενο της παραίτησης.
  • Το 12,9% άλλαξε επαγγελματική δραστηριότητα λόγω της πανδημίας του Covid-19. Από το ποσοστό αυτό, 4,5% απασχολούνταν στον κλάδο του τουρισμού και 3,7% στον κλάδο του χονδρεμπορίου.

Επιπρόσθετα, αναδείχθηκαν ατομικοί και οργανωσιακοί παράγοντες που φαίνεται να επηρεάζουν τις σύγχρονες προκλήσεις στον χώρο εργασίας, όπως: το επίπεδο εκπαίδευσης, το εργασιακό καθεστώς, η ηλικία, ο φόρτος εργασίας και η ποιότητα προσωπικής και εργασιακής ζωής. Συγκεκριμένα:

  • Όσο πιο μορφωμένο είναι ένα άτομο, τόσο επιδιώκει τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής του, μέσω της νέας εργασιακής πραγματικότητας, που περιλαμβάνει και την τηλεργασία.
  • Η προτίμηση στην τηλεργασία σχετίζεται με τη σχέση εργασίας των συμμετεχόντων:

-Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι επιθυμούν σε μικρότερο βαθμό την εφαρμογή της, πιθανόν λόγω έλλειψης συγκεκριμένων παροχών που συνδέονται με την επικοινωνία με τους πολίτες.

-Οι εργαζόμενοι με σύμβαση ορισμένου χρόνου, δείχνουν τη μεγαλύτερη προτίμηση στην τηλεργασία.

  • Σχετικά με τους εργαζόμενους επί συμβάσει αορίστου χρόνου, φαίνεται ότι ο καθημερινός φόρτος εργασίας τους οδηγεί σε εξάντληση και στη σκέψη της παραίτησης.
  • Το ενδεχόμενο παραίτησης λόγω της εξάντλησης που προκαλεί ο καθημερινός φόρτος εργασίας, εμφανίζεται κατά μεγάλη πλειοψηφία στους millenials, γεγονός που συνάδει με το πρώτο εύρημα περί μορφωτικού επιπέδου και ποιότητα προσωπικής ζωής, καθώς η Gen-Y είναι μια ιδιαιτέρως μορφωμένη γενιά.
  • Αξιοσημείωτο είναι ότι οι προϊστάμενοι και οι διευθυντές δηλώνουν ότι ο όγκος εργασίας τους αυξήθηκε με την εφαρμογή της τηλεργασίας.
  • Τέλος, το τοξικό περιβάλλον στο χώρο εργασίας αποτελεί και αυτό έναν παράγοντα εργασιακής εξουθένωσης, με το ενδεχόμενο της παραίτησης να είναι έντονο, ανεξάρτητα από την ηλικία των συμμετεχόντων.

Συμπερασματικά, θα έλεγε κάποιος ότι η πανδημία του Covid-19 «σήκωσε το χαλί» σε διαχρονικά προβλήματα στο χώρο εργασίας, εγείροντας την ανάγκη για μια σύγχρονη προσέγγιση της διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού, προκειμένου να αντιμετωπίζει δυναμικά τις προκλήσεις της νέας πραγματικότητας, καθώς και φαινόμενα χαμηλής αποδοτικότητας και παραιτήσεων.