Με τα lockdown σιγά σιγά να φτάνουν στο τέλος(;), το να επιστρέψουμε στην κανονικότητα είναι πια θέμα χρόνου. Αν όμως όλα είναι όπως τ’ αφήσαμε, εμείς είμαστε έτοιμοι για μια τέτοια επιστροφή, και κυρίως, την θέλουμε;

Γράφει η Ζωή Φράγκου, Οργανωσιακή Ψυχολόγος και Business Coach

Αγαπητέ μου εργοδότη,

Τι περάσαμε ε; Δεκατρείς μήνες αργότερα, πολλά άλλαξαν. Τα γενέθλια έγιναν zoom party, τα γυμναστήρια online μαθήματα στο χαλί και οι καφέδες περίπατοι. Ωστόσο, αν κάτι προσαρμόστηκε περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, αυτό είναι το εργασιακό γίγνεσθαι. Ποιος θα μας έλεγε έναν χρόνο πριν ότι ολόκληρη σχεδόν η χώρα θα ξεκινούσε να εργάζεται από το σπίτι και, ενάντια σε κάθε προσδοκία, κάπως λειτούργησε;

Ω ναι, ανταποκριθήκαμε. Όλοι μας ανταποκριθήκαμε. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Οι γονείς με τα παιδιά στο σπίτι κατάφεραν να δουλέψουν, παρόλο που έπρεπε να κάθονται δίπλα τους για την τηλεκπαίδευση και ύστερα άλλες τόσες ώρες για να τα διαβάσουν. Οι φοιτητές, οι οποίοι, πάνω που άρχισαν να απογαλακτίζονται, αναγκάστηκαν να γυρίσουν στα πατρικά τους, παλινδρομώντας σε πρώιμα στάδια προσωπικής ανάπτυξης και κάπως κατάφεραν να διαβάσουν, να περάσουν μαθήματα, να αυτορυθμιστούν. Οι άνθρωποι με μικρό σπίτι βρήκαν ευφάνταστους τρόπους να οργανώσουν έναν υποτυπώδη χώρο εργασίας και σταδιακά σταθεροποίησαν και αυτοί την παραγωγικότητά τους.

Ήταν εύκολο; Φυσικά και όχι! Στην αρχή ήμασταν όλοι σε σοκ. Άνθρωποι πέθαναν. Όλοι μείναμε μέσα, όμως δυστυχώς δεν μείναμε όλοι ασφαλείς. Ο τουρισμός κατέρρευσε. Πόσοι έμειναν ή θα μείνουν άνεργοι. Δεν ξέραμε πότε θα μπορέσουμε να ξαναδούμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα, ή έστω, αν είναι ασφαλή. Πώς να δουλέψεις; Πώς να συγκεντρωθείς; Σε απόλυτη άρνηση δε των όσων συνέβαιναν, η ανερχόμενη κουλτούρα της τοξικής θετικότητας να προσπαθεί να μας πείσει πως πρακτικά είμαστε σε άδεια μετ’ αποδοχών και πρέπει να την εκμεταλλευτούμε στο έπακρον. Γιατί δεν έμαθες κινέζικα στην καραντίνα; Τόσο χρόνο είχες!

Δεν τα παρατήσαμε όμως. Όλοι μας προσπαθήσαμε τόσο πολύ. Ανακαλύψαμε αποθέματα ψυχικής ανθεκτικότητας που πολλοί δεν ξέραμε καν πως διαθέταμε. Κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε.
Άρα γιατί να γυρίσουμε πίσω; Και τι εννοούμε όταν λέμε πίσω; Πίσω στο 9-5 και στο αναχρονιστικό χτύπημα κάρτας; Πίσω στα χαμένα σαρανταπεντάλεπτα από τη μία άκρη της Αθήνας στην άλλη, ενώ αποδείξαμε ότι μπορούμε να κάνουμε την ίδια δουλειά από το σπίτι;

Αγαπητέ μου εργοδότη, λυπάμαι πολύ, αλλά αυτή η πραγματικότητα δεν αφορά κανέναν πλέον. Δεν προσαρμοστήκαμε απλώς, εξελιχθήκαμε. Πλέον ξέρουμε τι έχει σημασία. Αναμετρηθήκαμε με τα υπαρξιακά μας κενά και αναδυθήκαμε στην επιφάνεια δυνατότεροι. Ξέρουμε πια τι χρειαζόμαστε και τι μας λείπει. Χρόνος για να ζήσουμε. Χρόνος για να μάθουμε νέα πράγματα, για να βλέπουμε τους αγαπημένους μας, για να διασκεδάζουμε και να ξεκουραζόμαστε. Χρόνος για να βελτιωνόμαστε σαν άνθρωποι και σαν επαγγελματίες. Οι προτεραιότητες μας άλλαξαν.

Μη μας παρεξηγείς, μας νοιάζει πολύ η δουλειά μας. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας, την αγαπάμε, αυτοπροσδιοριζόμαστε από αυτήν! Και το γραφείο μας έλειψε πολύ, και οι συνάδελφοί μας. Θέλουμε όμως ελευθερία και αυτονομία. Αποδείξαμε ότι μπορούμε να τη διαχειριστούμε. Θέλουμε συνυπευθυνότητα. Να λαμβάνουμε χώρο στις αποφάσεις που μας αφορούν, να μπορούμε να συνδιαμορφώνουμε την εργασία μας και να παίζουμε ενεργό ρόλο στην εξέλιξη της καριέρας μας.

Την κρίση αυτή δεν την πέρασες μόνος σου. Την περάσαμε μαζί και μπορούμε και καλύτερα.
Παλιά, τόσα ξέραμε, τόσα κάναμε, και κανείς δε σε κατηγορεί. Τώρα όμως, ας μην αφήσουμε τη γνώση να ξεχαστεί. Η εμπειρία μας αυτή είναι η παρακαταθήκη με την οποία μπορούμε να χτίσουμε μια νέα κανονικότητα με εκατέρωθεν ευελιξία, εκατέρωθεν προσαρμοστικότητα. Μια νέα κουλτούρα, που ο ένας αφουγκράζεται τις ανάγκες του άλλου και όλοι μαζί προσπαθούμε για το καλύτερο. Σε όλους μας έχει λείψει τόσο πολύ λίγη υγεία.

Καλή συνέχεια και προσοχή. Οι επόμενες δύο εβδομάδες είναι κρίσιμες.

Ο εργαζόμενός σου.