Σε ένα επιχειρηματικό περιβάλλον το οποίο επιδιώκει την καινοτομία, η Elsa Schiaparelli θα φρόντιζε να μας υπενθυμίζει πως η πραγματική «ανατροπή» προέρχεται από το θάρρος να αμφισβητείς τη λογική και να μετατρέπεις την εργασία σε τέχνη.
Η Elsa Schiaparelli (1890-1973), ιταλίδα σχεδιάστρια μόδας και μεγάλη αντίπαλος της Coco Chanel, υπήρξε μία από τις πιο επιδραστικές φιγούρες του 20ού αιώνα. Σε μία εποχή όπου η μόδα όφειλε να είναι πρακτική και συνεσταλμένη, εκείνη συνεργάστηκε με σουρεαλιστές καλλιτέχνες όπως ο Jean Cocteau, δημιουργώντας προκλητικά και ονειρικά κομμάτια.
Από το φόρεμα-αστακός μέχρι το φόρεμα-σκελετός και το καπέλο-παπούτσι, οι δημιουργίες της υπήρξαν μία και μόνο δήλωση: ότι η λειτουργικότητα χωρίς φαντασία είναι απλώς ανιαρή. Η E. Schiaparelli δεν σχεδίαζε ρούχα, αλλά εμπειρίες. Εισήγαγε το εμβληματικό της «shocking pink» το οποίο κυριάρχησε στα τέλη της δεκαετίας του ‘30 και του ‘40 και χρησιμοποίησε ανορθόδοξα υλικά, μετατρέποντας την υψηλή ραπτική σε ένα πεδίο διανοητικού παιχνιδιού και καλλιτεχνικής έκφρασης.
Ποια, λοιπόν, θα ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της αντισυμβατικής προσωπικότητας ως CHRO; Με αφετηρία την αρχή πως «το recruiting δεν είναι απλή κάλυψη θέσεων εργασίας, αλλά ένα ιδιότυπο casting εργαζομένων», η ίδια θα αναζητούσε ταλέντα με πρωτοποριακή σκέψη, στα όρια του σουρεαλισμού, ανθρώπους οι οποίοι δεν χωρούν σε «καλούπια» και των οποίων η διαφορετικότητα θα μπορούσε να πυροδοτήσει την καινοτομία. Στη θέση των τυποποιημένων συνεντεύξεων θα εισήγαγε workshops για την επίλυση παράδοξων προβλημάτων, με σκοπό να ανακαλύψει τόσο τις ουσιαστικές γνώσεις, όσο και τον τρόπο που ονειρεύονται.
Η HR στρατηγική της θα περιελάμβανε σημαντικές «τομές» τόσο σε επίπεδο engagement όσο και φροντίδας, καθώς θα ενθάρρυνε την «παραφωνία» ως πηγή δημιουργικότητας και θα καθιέρωνε τις «Ημέρες εργασιακής ανταρσίας», όπου οι ομάδες θα καλούνταν να ανατρέψουν τις ίδιες τις διαδικασίες τους. Το μεγαλύτερο δε κληροδότημά της προς τον σύγχρονο επιχειρηματικό κόσμο θα ήταν η διαπίστωση πως οι πιο επιτυχημένοι οργανισμοί δεν είναι αυτοί που ακολουθούν βέλτιστες πρακτικές, αλλά εκείνοι οι οποίοι τολμούν να εφεύρουν νέες. Και αυτό, διότι στο τέλος της ημέρας, η εργασία δεν αποτελεί έναν ρόλο, αλλά ένα εν αναμονή έργο τέχνης.
