«Κάποτε ήταν ένα τζιτζίκι και ένα μυρμήγκι. Το τζιτζίκι είχε φτιάξει τη φωλιά του στα κλαδιά ενός δέντρου, ενώ το μυρμήγκι στις ρίζες του».

Ένας από τους πιο γνωστούς μύθους του Αισώπου είναι αυτός του Τζίτζικα και του Μέρμηγκα, ο οποίος αφορά ένα εργατικό μυρμήγκι που δουλεύει ακατάπαυστα όλο το καλοκαίρι και ένα τεμπέλη Τζίτζικα που τραγουδάει και είναι χαρούμενος. Το μυρμήγκι που το χειμώνα έχει όλες τις απαραίτητες προμήθειες και την τροφή που χρειάζεται για να ανταπεξέλθει και τον Τζίτζικα που βρίσκεται στην ακριβώς αντίθετη κατάσταση αφού δεν είχε προνοήσει… Όταν διαβάζαμε ή μας διαβάζανε τον μύθο αυτό, το βασικό δίδαγμα ήταν ότι η σκληρή δουλειά ανταμείβεται και όσοι κοπιάζουν, αναδεικνύονται νικητές.

Προσπαθώντας να φέρω αυτόν τον μύθο στη σημερινή τρέχουσα πραγματικότητα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι η συνεχής απασχόληση, η παραγωγή έργου και η επίμονη προσπάθεια αποτελούν βασικές αξίες για την κοινωνία μας. Η εργασία ή η δουλειά (προσωπικά, επιλέγω τον πρώτο όρο) αποτελούν βασική αξία και σημαντική παράμετρο για τον καθένα μας, προκειμένου να χτίσει τη ζωή του και να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Το ζητούμενο, όμως, θα έπρεπε να είναι πώς εμείς οι ίδιοι και κατόπιν το κοινωνικό σύστημα στο οποίο βρισκόμαστε, αντιλαμβανόμαστε, αξιολογούμε και αποτιμούμε την «εργασιακή» μας αξία. Ποια είναι η οπτική μας; Όσο πιο πολύ μοχθούμε, τόσο το καλύτερο; Όσες περισσότερες ώρες εργαζόμαστε, τόσα περισσότερα «κέρδη» θα έχουμε; Από τι κρίνεται η αποτελεσματικότητα και η παραγωγικότητά μας στο τέλος της ημέρας;

Σκεπτόμενη εκ νέου τον μύθο του Αισώπου, αναρωτιέμαι: Μήπως, τελικά, είμαστε σε ένα σημείο που ανθρώπινο δυναμικό και οργανισμοί έχουν αντιληφθεί ότι δεν μετράει μόνο το «πόσο», αλλά και το «πώς»; Και αυτό φαίνεται από το πώς έχει εξελιχθεί ο ρόλος της μητρότητας, αλλά κυρίως της πατρότητας, τις πρωτοβουλίες που οι οργανισμοί λαμβάνουν για να τον υποστηρίξουν και το πώς οι ίδιοι οι εργαζόμενοι «αφήνονται στη μουσικότητα της ζωής τους», όπως και ο Τζίτζικας.

Ο τρόπος με τον οποίο θα διαμορφωθεί το σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον είναι «υπόθεση» όλων. Η ηγεσία κάθε οργανισμού καλείται να διαμορφώσει το πλαίσιο μέσα από το οποίο οι άνθρωποί της θα πρωταγωνιστήσουν και θα αποδώσουν στον μέγιστο βαθμό. Τα συστήματα διαχείρισης της απόδοσης οφείλουν επίσης να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, στις μεταβολές και στις αλλαγές που συντελούνται. Ο Αίσωπος, ως ο διασημότερος αρχαίος Έλληνας μυθοποιός και μυθογράφος, καθώς και «ιδρυτής» της παραβολής ή αλληγορίας, έλεγε τις «ιστορίες» του πάντα προφορικά και με αυτόν τον τρόπο διαδόθηκαν οι μύθοι του στον χώρο και στον χρόνο. Αυτό που σήμερα, δηλαδή, θα αποκαλούσαμε word-of mouth. Αν κάτι μας έχει διδάξει το τελευταίο έτος, είναι σίγουρα ότι η ποιότητα μετράει και αποτελεί «άυλο περιουσιακό στοιχείο» που μόνο από στόμα σε στόμα διαδίδεται. Δίχως αμφιβολία, είναι σημαντικό να φροντίζουμε τις ρίζες μας αλλά και να «τραγουδάμε». Τα πάντα με ισορροπία!

Καλή επάνοδο σε όλους μας, με υγεία, ασφάλεια και χαμόγελο!