Υπάρχουν ταινίες που, ενώ απευθύνονται σε διαφορετικές ηλικίες, καταφέρνουν να λειτουργούν ως αφορμή για βαθύτερο προβληματισμό. Μία από αυτές είναι το The Incredibles. Πίσω από τη δράση και το χιούμορ, η ιστορία της οικογένειας Parr μιλά για κάτι ιδιαίτερα γνώριμο και στη σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα, την ανάγκη των ανθρώπων να αναγνωρίζονται για τις δυνατότητές τους και να βρίσκουν τον χώρο όπου αυτές μπορούν να εκφραστούν με ουσιώδη τρόπο.
Σε έναν κόσμο που επιχειρεί να επιβάλει ομοιομορφία, οι ήρωες της ταινίας ανακαλύπτουν ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην απόκρυψη της διαφορετικότητας ή στην προσπάθεια να χωρέσουν σε προκαθορισμένους ρόλους. Βρίσκεται στη συνεργασία, στην προσαρμοστικότητα και στην αξιοποίηση των ξεχωριστών χαρακτηριστικών του καθενός. Ίσως αυτό να αποτελεί και μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τον κόσμο της εργασίας σήμερα.
Η συζήτηση γύρω από την Προσωρινή Απασχόληση αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη μεταβαλλόμενη συνθήκη. Για πολλά χρόνια αντιμετωπίστηκε μέσα από ένα στενό, συχνά μονοδιάστατο πρίσμα. Ωστόσο, η σύγχρονη αγορά εργασίας αναδεικνύει μία πιο σύνθετη εικόνα. Η ευελιξία, όταν σχεδιάζεται με όρους διαφάνειας και αμοιβαίου οφέλους, μπορεί να αποτελέσει εργαλείο προσαρμογής τόσο για τους οργανισμούς όσο και για τους ίδιους τους εργαζομένους. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς η κάλυψη αναγκών, αλλά η δημιουργία συνθηκών που επιτρέπουν στους ανθρώπους να συνεισφέρουν με τρόπο ουσιαστικό και παραγωγικό.
Η ίδια λογική διαπερνά και τη συζήτηση για το employee experience. Όπως και στην οικογένεια των Incredibles, έτσι και στους οργανισμούς, η απόδοση δεν είναι αποτέλεσμα μεμονωμένων «ηρώων». Διαμορφώνεται μέσα από το περιβάλλον, τις σχέσεις και την αίσθηση ότι ο άνθρωπος έχει φωνή, ρόλο και προοπτική. Η εργασιακή εμπειρία δεν περιορίζεται πλέον σε επιμέρους παροχές ή διαδικασίες HR. Συνδέεται με το πώς βιώνει καθημερινά ο εργαζόμενος την εργασία του, από την ένταξη και την ανάπτυξη μέχρι την επικοινωνία και την αναγνώριση.
Σε αυτό το πλαίσιο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η δυναμική του gamification. Συχνά παρερμηνεύεται ως μία επιφανειακή προσπάθεια «παιχνιδοποίησης» της εργασίας. Στην ουσία του, όμως, αφορά κάτι βαθύτερο, την κατανόηση των κινήτρων που ενεργοποιούν τη συμμετοχή, τη μάθηση και τη δέσμευση. Όχι για να μετατραπεί η εργασία σε παιχνίδι, αλλά για να επανασχεδιαστούν εμπειρίες που ενισχύουν τη συνεργασία, την πρόοδο και το αίσθημα σκοπού.
Ο Ιούνιος, με τη δυναμική εξωστρέφεια που τον χαρακτηρίζει ενόψει της καλοκαιρινής περιόδου, λειτουργεί συχνά ως υπενθύμιση ότι η πρόοδος δεν γεννιέται στη σκιά ούτε μέσα σε στατικές βεβαιότητες. Ούτε για τους ανθρώπους ούτε για τους οργανισμούς. Αντίθετα, αναδύεται όταν υπάρχει χώρος για έκφραση, προσαρμογή και ουσιαστική αξιοποίηση των δυνατοτήτων. Και ίσως αυτή να αποτελεί τη σημαντικότερη «υπερδύναμη» της σύγχρονης εργασίας, η ικανότητα να εξελισσόμαστε χωρίς να χάνουμε τον ανθρώπινο πυρήνα μας.
Καλή ανάγνωση!
