«Συγκέντρωσε όλη σου τη σκέψη πάνω στη δουλειά που κάνεις κάθε φορά. Οι ακτίνες του ήλιου δεν καίνε αν δεν εστιαστούν σε ένα σημείο».
Η εν λόγω φράση ανήκει στον Alexander Graham Bell. Παρότι δεν γνωρίζω το πλαίσιο μέσα στο οποίο ειπώθηκε από τον άνθρωπο που έχει συνδέσει το όνομά του με την εφεύρεση του τηλεφώνου, σκέφτομαι ότι κρύβει μέσα της ένα ενδιαφέρον οξύμωρο σχήμα.
Οι ακτίνες του ήλιου, πράγματι, μπορούν να κάψουν όταν συγκεντρωθούν. Όμως, πρόκειται για ένα σημείο μόνο κάθε φορά; Και τελικά, πόσες ακτίνες χρειάζονται για να δημιουργηθεί η ένταση για την οποία μιλάει ο Bell; Μέσα από αυτόν τον παραλληλισμό, ο εφευρέτης μοιάζει να μιλά για τη δύναμη της συγκέντρωσης. Για την ικανότητα να απομονώνεις, έστω προσωρινά, τον θόρυβο και να διοχετεύεις την ενέργειά σου εκεί όπου πραγματικά χρειάζεται. Η σκέψη αυτή ακούγεται απλή. Στην πράξη, όμως, ίσως είναι μία από τις δυσκολότερες απαιτήσεις της σύγχρονης εργασίας.
Ερχόμενη στο σήμερα και στον εργασιακό στίβο, όπου θέματα όπως το διαγενεακό δυναμικό, η διαδοχή ηγεσίας, η διαφάνεια των αμοιβών, η τεχνητή νοημοσύνη και, εν τέλει, η κουλτούρα βρίσκονται ταυτόχρονα στο επίκεντρο των συζητήσεων, αναρωτιέμαι, πώς γίνεται οι άνθρωποι του HR να συγκεντρώσουν όλη τη σκέψη τους στη δουλειά που κάνουν κάθε φορά; Και, ίσως σημαντικότερο, ποια ακριβώς είναι αυτή η δουλειά;
Γιατί το HR σήμερα καλείται να κοιτάζει προς πολλές κατευθύνσεις συγχρόνως. Να κατανοεί την τεχνολογία χωρίς να χάνει τον άνθρωπο. Να μιλά τη γλώσσα των αριθμών χωρίς να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως αριθμούς. Να σχεδιάζει πολιτικές που λειτουργούν για διαφορετικές γενιές, διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικές προσδοκίες. Να καλλιεργεί ηγεσία, να δημιουργεί συνθήκες εμπιστοσύνης, να εξηγεί αποφάσεις, να ακούει όσα λέγονται και, πολλές φορές, όσα δεν λέγονται. Και κάπως έτσι, το κλισέ «ο άνθρωπος στο επίκεντρο» αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά κλισέ. Όλα όσα συζητάμε σήμερα ως παράγοντες που διαμορφώνουν την εμπειρία της εργασίας, δεν αποτελούν αυτοσκοπό. Είναι μέσα και εργαλεία.
Επιλογές που αποκτούν ή χάνουν την αξία τους ανάλογα με το πώς επηρεάζουν τους ανθρώπους που καλούνται καθημερινά να συνεργαστούν, να αποφασίσουν, να δημιουργήσουν και να παράγουν αποτέλεσμα.
Στο τέλος της ημέρας δε, κανένα νούμερο και κανένα οικονομικό αποτέλεσμα δεν εμφανίστηκε από μόνο του. Πίσω από κάθε ποσοστό ανάπτυξης υπάρχουν αποφάσεις. Πίσω από κάθε δείκτη παραγωγικότητας υπάρχουν εργατοώρες, συνεργασίες, διαφωνίες, γνώσεις και δεξιότητες. Πίσω από κάθε καινοτομία υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτηκαν κάτι, άνθρωποι που αμφισβήτησαν κάτι και άνθρωποι που τελικά το έκαναν πράξη. Ίσως εδώ το ίδιο το τηλέφωνο, ως συσκευή, να προσφέρει έναν ακόμη παραλληλισμό. Καθώς αποτελείται από εκατοντάδες διαφορετικά εξαρτήματα, υλικά, τεχνολογίες και συστήματα που πρέπει να λειτουργήσουν μαζί. Και πριν φτάσει στα χέρια μας, έχουν χρειαστεί άνθρωποι με εντελώς διαφορετικές γνώσεις, ειδικότητες και ρόλους. Κανένα εξάρτημα μόνο του δεν είναι το τηλέφωνο. Η μεταξύ τους σύνδεση είναι αυτή που το κάνει να λειτουργεί.
Το ίδιο συμβαίνει και με έναν οργανισμό. Οι ομάδες χτίζουν αποτελέσματα. Οι άνθρωποι χτίζουν ομάδες. Και η κουλτούρα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό αν όλοι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι θα λειτουργήσουν ως μεμονωμένες μονάδες ή αν θα μπορέσουν να συγκεντρώσουν τη δύναμή τους προς μία κοινή κατεύθυνση. Ίσως, λοιπόν, η απάντηση να βρίσκεται τελικά στο ότι δεν χρειάζεται μία ακτίνα. Χρειάζονται πολλές. Δεν χρειάζεται όλοι να κάνουν το ίδιο πράγμα. Χρειάζεται αυτό που κάνει ο καθένας να μπορεί να συναντήσει αυτό που κάνουν οι υπόλοιποι, στο σωστό σημείο. Για το HR, η πραγματική πρόκληση είναι να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε οι διαφορετικές ακτίνες ενός οργανισμού να μπορούν, όταν χρειάζεται, να εστιάζουν μαζί. Γιατί τότε είναι που παράγεται η πραγματική ενέργεια.
Καλή ανάγνωση!
Ακολουθήστε μας σε LinkedIn & Facebook και γίνετε μέλος της μεγαλύτερης ελληνικής κοινότητας του κλάδου.
